Ang Sakripisyo

Paminsan-minsan gusto kong ibahagi ang ilang mga kwento na nakarating sa aming tanggapan mula sa aming mga mambabasa. Minsan ito ay tungkol sa buhay nating mga OFW, tungkol sa isang matapat na asawa, o ng isang mabuting anak. Minsan ito’y mga salita lamang na maaaring makapagbibigay sa ating pag-asa, pampalakas ng loob para sa atin. Anuman ang kuwento ay may dulot na paalaala na ang ating mga pakikibaka ay hindi kailanman mai-panalo nang walang sakripisyo. Para sa iba, ang sakripisyo ay nangangahulugan ng pagbitiw sa mga bagay na minimithi. Para sa iba, ito ay pagbibigay ng kanilang mga panahon upang makatulong. Para sa mga may angking talino sa larangan ng panitikan, ang kanilang mga kontribusyon ay maaaring pagsulat o pagbabahagi ng mga mensaheng pamukas-sigla sa harap ng mga tagapakinig.

Sa ano mang paraan tayo tutulong, ating ginagamit ang ating mga talento, ang ating mga kakayahan, ang ating panahon. Ginagawa natin ang mga ito ng paunti-unti, dahan-dahan, hindi biglaan. At kung lahat tayo ay magkaka-isa at sabay-sabay sa ngalan ng sakripisyo, ang ating mga pagsisikap upang maabot ang kahit anong layunin ay magiging mas magaan. Sa ganitong paraan nauunawaan natin na mayroong mga bagay na mas mahalaga pa kaysa sa kung ano ang ginugusto natin.

Ano ang humahadlang sa mga tao upang baguhin ang kanilang buhay? Ang pagsasakripisyo. Ang mga tao ay ayaw magsakripisyo ng oras o panahon, pera, at iba pa, upang gumawa ng aksiyon tungo sa pagbabago. Maririnig mo ang mga tao na nagnanais at nag-uusap tungkol sa pagbabago, ngunit pagdating sa paggawa ng aksyon karamihan ay walang panahon, o naghihintay pa sa tamang panahon. Kailan ba ito darating? Kailanman ay hindi natin malalaman kailan ang perpektong panahon upang simulan ang aksyon upang magbago. Kung ikaw ay hindi nagkaroon ng panahon sa buwang ito at sa tingin mo ay magkaroon ka nito sa susunod na buwan, maaaring hindi ka na kailan man magkakaroon pa. Ito ay isang lumang kaugalian ng marami – ang pagpapaliban. Madalas akong tinatanong kailan ang tamang oras upang magbago at ang lagi kong sagot ay NGAYON NA. Simulan mo na ngayon dahil anumang gulo ang meron ka sa kasalukuyan ay malamang nariyan pa rin bukas, kaya bakit ka pa maghintay? Karamihan din ay hindi alam kung saan magsisimula. Kung ganon magsimula kung saan ka naririyan ngayon, at simulan mo ang mga bagay na ginugusto mo at nais mong gawin. Pagkatapos ay pilitin mong magkaroon ng kaalaman, sanayin mo ang iyong sarili at magdagdag ng iba pang mga pamamaraan upang mai-angat mo ang iyong sarili sa loob ng takdang tagal ng panahon. Hindi nito kailangan pa ang maraming kaalaman ngunit ang pagbigay aksyon sa mga bagay na alam mo na ay tutulong sa iyo na makamit ang napakalaking tagumpay, hindi man kaagad ngunit may katiyakan.

Sa madaling salita, upang maging matagumpay sa lahat ng iyong mga ninanais, kailangan mong mag-sakripisyo. Gumawa ng aksiyon ngayon upang baguhin ang iyong buhay at huwag nang ipagpaliban pa. Bukas ay maaaring hindi ang tamang oras, at walang nakakaalam kung bukas ay nandirito pa rin tayo.

Ang Tagumpay

Naging matagumpay ka noong nakapagtapos ka sa kolehiyo. Muli kang nagtagumpay nang ikaw ay nagkaroon ng trabaho. Sa bawat bansa, mayroong tinatawag na minimum na sahoran at madalas nating narinig ang mga debate tungkol sa kung ano ba talaga ang tama. Katunayan ay mayroon tayong mga kababayan sa Kuwait na kumikita mula sa 100 fils ang isang oras hanggang 10 dinar ang isang oras. At ito ay tumatakbo nang walang anumang interbensyon ng gobyerno. Bakit may mga taong kumakayod ng 100 fils para sa isang oras habang ang ibang tao ay maaaring makagawa ng 10 dinar para sa isang oras? Ang sagot ay: ang saysay o halaga na dala nila sa oras na iyon. Ito na ang pangyayari simula noon unang panahon hanggang sa ngayon. Kapag ang isang tao ay magkakaroon na ng mahalagang kakayahan, maraming mga taong handang bayaran siya ng mahal dahil dito. At muli nasa atin ang pagpili. Maaari tayong pumili na maging isang taong mahal ang kakayahan, o maaari tayong patuloy na kumakayod lamang para sa minimum na sahod. Iyan ang totoo, huwag ka nang malito pa. Kung ang iyong sahod ay mababa tawag nila dito ay tadhana. Kung ito ay mataas, tawag na nila dito ay tagumpay.

Ngayon ano ang kahulugan ng tagumpay? Ano sa paningin mo ang tumutukoy kung ang isang tao ay matagumpay o hindi? Para sa ilan ito ay pagkakaroon ng maraming pera, para sa iba pagkakaroon ng kalayaan ng oras sa paglalaro ng basketball minsan sa isang lingo. Para sa iba ito ay ang pagpapalaki ng mga anak at mapaaral sa Kuwait Philippines International School o pagkakaroon ng maraming kaibigang may TFC o GMA at internet. Bawat isa sa atin, may iba't-ibang kahulugan kung ano ang tagumpay para sa iba, at kung ano ang tagumpay para sa ating mga sarili. Ngunit ang mas importante sa dalawa ay sa kung paano natin sukatin ang tagumpay para sa ating mga sarili, hindi ang sa iba.

Upang magkaroon ng tagumpay sa ating buhay ay dapat muna nating itakda, sa ating sarili mismo, kung ano itong pagiging matagumpay at pagkatapos ay itakda ang ating mga puso at isip sa pagkamit nito. Ang mga pangunahing pundasyon sa pagtatagumpay ay ang pagtatakda ng mga layunin dahil kapag nakamit mo na ang mga layunin, ikaw ay nagtagumpay. Dapat mapagtanto mo sa iyong sarili kung ano ang tunay na tagumpay. Hindi palaging ang ibig sabihin nito ay pagkakaroon ng isang magandang trabaho, o sariling negosyo na biglang nagkakahalaga ng milyon-milyon. Ang tunay na tagumpay ay maaaring ang pagkakaroon ng isang disenteng trabaho, ang pag-aasawa, pagkakaroon ng iyong sariling katamtaman na bahay sa isang maliit na pulutong at maglagay ng bubong sa iyong pamilya. Habang ang tao ay masaya sa kanyang kinalalagyan siya ay may tagumpay at hindi bigo.

Hindi lahat ng tao ay kayang abutin ang langit ngunit hindi nangangahulugan na sila ay bigo. Sa bandang huli, pagkatapos ang lahat, pagdating mo sa itaas ay wala ka nang iba pang mapupuntahan maliban sa pababa. Ito ay matatawag pa rin na tagumpay.

Quotes about Success:
Success consists of going from failure to failure without loss of enthusiasm. (Winston Churchill)
If at first you don't succeed, failure may be your style. (Quentin Crisp)
If at first you don't succeed, skydiving is not for you. (Arthur McAuliff)
If at first you don't succeed, destroy all evidence that you tried. (Author Unknown)
If at first you don't succeed, try, try again. Then give up. There's no use in being a damn fool about it. (W.C. Fields)

Ang Layunin ng Pag-ibig

Walang utos na kinakailangan pa upang ibigin ng tao ang kanyang sarili. Mayroong isang utos na ibigin natin ang ating kapwa gaya ng ating sarili, ngunit maliban sa napakabihirang pagkakataon, tayo ay hindi handang suungin ang isang panganib alang-alang sa ating kapwa. Kung hayaang pag-ibig lamang ang iiral, ito ay hindi sapat sapagkat ito ay masyadong maluwag, masyadong masunurin. Ito dapat ang pundasyon, ngunit hindi ito ang kumpletong istraktura. Para sa isang tao, ang unang pag-ibig ay laging napakahusay,napakagaling, hanggang makatagpo siya ng kanyang ikalawang pag-ibig.

Kapag ang pag-ibig ay labis na, madalas ang dulot nito sa isang tao ay ang pagkawala ng dangal o pagiging karapat-dapat. Dahil lamang sa pag-ibig mo sa isang tao ay hindi nangangahulugan na ikaw ay maabala na sa kanya. Ang pag-ibig ay hindi isang bandage pangtakip ng mga sugat. Kung minsan, kapag balikan mo ang isang sitwasyon, mapagtanto mo na hindi ito ang iyong inaakala. Dumating ang isang tao sa iyong buhay. Ikaw ay nahulog sa bitag ng pag-ibig. Ngunit maaaring ito ay kilos-batang pagkahibang lamang, o marahil ito ay isang kawalang-kabuluhang sandali lamang. Lahat ng pag-ibig na hindi naka-base sa pagkakaibigan, ay tulad ng isang malaking bahay na itinayo sa buhangin.

Ang pag-ibig ay isang damdaming kakaiba na maaaring isa sa mga pinaka-nakapagtataka sa buong mundo. Minsan ang mga emosyon na kaugnay sa pag-ibig ay napakaligaya, at may mga oras ding ito ay talagang nakakasakit. Sa bandang huli, ang pag-ibig ay isang bagay na karamihan sa atin, kung hindi man lahat, ay makatagpo nang hindi sinasadya. Ibat- ibang mga paraan upang tukuyin kung ano ang pag-ibig at iba't-ibang mga paraan upang ibigin ang isang tao o kahit ang iyong sarili. Walang eksaktong gabay kung paano ang umibig. Hindi rin maaaring diktahan ang isang tao upang ibigin ang sinumang di niya gusto. Maaari kang magpalimos ng pag-ibig, ngunit di mo saklaw ang kakayahan ng iba upang ibigin ka.

Laging may kabaliwan sa pag-ibig. Ngunit mayroon ding mga dahilan sa kabaliwan. Ngunit iyan ay hindi nangangahulugan na dapat mong payagan ang isang tao upang abusuhin o maliitin ka. Ang pagbibigay ng pagmamahal ay walang katiyakan na makakatanggap din ng pagmamahal.Subukan mong umibig para sa kapakanan ng pag-ibig. Maunawaan mo sana na ang isang tao ay maaaring magkaroon ng ibang paraan ng pagpapakita ng kaniyang pag-ibig para sa iyo; huwag mong asahan na mahalin ka tulad ng pagmamahal mo. Ang manunulat na sina Rumi, Hafez at Sa'di ay mga larawan ng silakbo ng damdamin at pag-ibig na ipinagkaloob ng kultura at wikang Persia. Mahigit pitong daang taon na ang nakaraan, si Sa'di ay sumulat:

“Ang mga anak ni Adan ay mga galamay ng isang katawan,
Bilang mga nilikha sa isang likas na katangian.
Kapag ang matinding panahon ng kalamidad ay magpahirap sa isang paa,
Ang iba pang mga bahagi ay hindi maaaring manatili at magpahinga.
Kung ikaw ay walang pakikiramay para sa mga paghihirap ng iba,
Ikaw ay hindi karapat-dapat na tinatawag sa pangalang ‘tao.’

Sa kultura ng Persia, ang lahat ay saklaw ng pag-ibig at ang lahat ay para sa pag-ibig, simula sa pagmamahal ng mga kaibigan at pamilya, mag-asawa, at sa huli ang pag-abot sa banal na pag-ibig na siyang pangwakas na layunin sa buhay.

Pinoy OFW, Nagbago Ka Na

Naalaala nyo pa ba noong dumating kayo sa Kuwait sa unang pagkakataon? Lahat ng bagay ay kakaiba at ang bagong kapaligiran ay talagang kapanapanabik at kagiliw-giliw. Lahat tayo ay nakadama na para bang ang isang panaginip ay sa wakas nagkatotoo. Katulad ng isang hanimun, ang lubos na kaligayahan sa pagsisimula ng isang bagong buhay ay makulay, masaya at puno ng pag-asa. Lahat tayong mga OFWs, kahit papano, ay dumaan ng ganitong karanasan.

Di nagtagal, una nating ini- reklamo ang tungkol sa isang ‘katotohanan’ na lahat ng bagay ay haram (ipinagbabawal) sa Kuwait at ang pagkain ay naiiba. Ang mga tao ay parang nakatingin sa iyo na iba ka. Ang iba sa atin paminsan-minsan ay nakadama na para bang may isang bandila ng Pilipinas sa ating mga noo. “Filipini” ang tawag nila sa ating mga Pinoy.

Ang iba ay sinubukang baguhin ang kultura dito hanggang sa mapansin nila na sila ang nabago. Ang iba ay gumalaw na para bang sila ay nasa Pilipinas lang, at marami sa kanila ang humantong sa di kanais-nais. Sa sobrang paggawa ng mga paghahambing sa kanilang mga buhay dito at doon sa atin, marami ang sumuko at umuwi. Ang iba ay bumuo ng mga estratehiya upang mapaglabanan ang kalungkutan at magampanan ang pang-araw araw na buhay. Sila ang kasama natin hanggang sa ngayon.

Marami ang natuwa. Marami ang nagsisisi. Ngunit sa hirap ng buhay, karamihan ay pilit lunukin ang mga bagay na sa una pa lamang ay mahirap nguyain. Marami sa atin ang natuto upang maunawaan ang mga kaganapan na maaaring lubhang naiiba. Sa paglipas ng mga taon, kahit hindi natin ginusto, ngunit ang tatak ng pagiging ‘iba’ ay madalas na nating napapansin sa ating mga sarili. Iba na ang pagkatao mo ngayon at di na maibabalik pa ang dati. Bilang isang OFW sa bansang Kuwait, marami ka nang napagdaanan. Marami ka na ring sekretong tanging ikaw lang ang nakakaalam. Sana wala nang iba pang makakatuklas nito, at huwag mo na ring sabihin pa sa iba. Bagong taon na naman. Bagong simula. Bagong pag-asa. Bagong buhay.

Bakit May Kabilang Buhay

Maraming tao ang naniniwala na may dahilan para sa ating pananatiling buhay at kadalasan ito ay batay sa relihiyon. Maaaring isang napaka malalim na paniniwala na ang tanging dahilan kung bakit tayo ay nandidito sa mundo ay dahil kinakailangan nating magsilbi para sa isang layuning bahagi sa isang dakilang plano. Ang ating pag-iral ay isa lamang maikling hakbang, isang 'pagsubok' bago tayo pumunta sa mas totoong buhay. Ito ay isang napaka-matibay na paniniwalang mahirap baliwalain, kahit sa mga taong hindi naniniwala nito.

Sa buong kasaysayan nagkaroon na ng maraming bilang ng mga tao na may ginawang sakripisyo para sa kapakanan ng iba, kahit ang sariling buhay ay ibinigay para sa kanilang mga ipinaglalaban. Marahil sila ay namatay na may kasiyahan sa pagkakaalam na sila ay mayroong nagawang isang makabuluhang kontribusyon sa pag-unlad ng sangkatauhan. Maaaring tama sila, ngunit ano ang kanilang nakamit? Ang isang mas mabuting buhay para sa mga naiiwan na kung saan ang lahat ay nagpapasalamat?

Ngunit may ilang mga tao na hindi kumbinsido na mayroong "kabilang buhay." Gayunpaman, ang hinaharap ay hindi maaaring baliwalain dahil lamang sa iilang hindi kumbinsido nito. Kung ang Tagapaglikha ay kayang gumawa ng kahit ano, at wala ng susunod pa maliban sa mundo ito, tiyak ang Kanyang ginawa ay hindi kanaisnais para sa atin. Madalas nating makita ang mga tanda ng mga kamay ng Tagapaglikha bilang tagapagpanatili sa ating mundo, ngunit nakikita din natin ang kawalan ng katarungan. Dahil ang Maylikha ay makatarungan, dapat lamang na pagkatapos sa mundong ito mayroon pang isang naghihintay na magbibigay ng kabayaran sa mga taong nagtitiis, at katarungan sa mga gumawa ng kamalian.

Upang magkakaroon ng iba’t-ibang mga karanasan, ang mga disenyo ng bawat kapaligiran ay ginawa ng Maylikha ayon sa kinakailangan. Ang mga lugar ng gantimpala at kaparusahan ay dapat na ganap na naiiba. Kaya nilikha Niya ang dalawang mundo: ang daigdig na ating ginagalawan ngayon at ang susunod pagkatapos nito. Ang ngayon ay kaharian ng natural na mga batas, at nandirito ang lahat ng karapat-dapat para sa ating mga espirituwal na pakikibaka. Ang susunod ay kaharian ng espirituwal na mga batas; at nandodoon ang lahat ng karapat-dapat para sa kasiyahan ng mga gantimpala.

Ang susunod na mundo ay isang mahalagang bahagi ng tunay na pagsamba. Ang sinaunang mga propeta, mga iskolar, at mga pantas ay laging tumutukoy sa kabilang buhay. Ang mga aklat at mga kasulatan ay gumawa ng maraming mga pagbabanggit nito. Walang pag-aalinlanganan na sa buong kasaysayan, ito ay isang batayan ng lahat ng porma ng pananampalataya, na mayroong susunod na mundo, mayroong kabilang buhay.

Hindi lamang para sa katarungan, ngunit para sa ating tunay na gantimpala. Ang tunay na kahanga-hangang karanasan sa pagiging isa sa mga tatanggap ng gantimpala sa paggawa ng mabuting gawain dito sa mundo, ay maaari lamang na maranasan sa isang lupain na sadyang ginawa para sa gantimpala at pagkamalapit sa Walang-hanggan. Ang mundong ito ay ganap na naka-disenyo para sa mga hamon; ang susunod na mundo ay ganap na naka-disenyo para sa kasiyahan at tuwa kasama ang Maylikha. Iyon ang dahilan kung bakit may mga pangangailangan na magkaroon ng dalawang kaharian. Iyon ang dahilan kung bakit ganito ang ating mundo. Ang bawat aspeto ay isang pagsubok at paghamon.

Ang susunod na mundo ay dinisenyo para sa kanyang sariling layunin, kung saan matutunghayan ang puro at lubos na kaligayahan. Kapag inilagay sa kanilang tamang pananaw, ang lahat ng mga problema sa buhay ay maging maliwanag. Hindi maging madali, hindi maging kaaya-aya, ngunit maging maliwanag. At kapag naiintindihan ng isang tao ang paghihirap, ang kanyang mga pasanin ay mapagaan ng lubosan. Kaya maaari pa rin tayong magkaroon ng kapanatagan ng kaluluwa at kapayapaan ng isip. Gayon pa man ang tunay na mundo ay ang mundo na darating pa. Ito ang tinatawag na Paraiso.

Ang Tao, Ang Tanong

Sa ating buhay, mayroong isang katanungang nananatili sa likod ng bawat katanungan. Ito ay sagot sa isang malalim at matinding katanungang hindi nasasagot sa ibang paraan, "Ano ang kahulugan ng aking buhay?" Para sa isang taong nagtatanong nito, na hindi makakahanap ang sagot mula sa mga tradisyon, siyensiya, sikolohiya, sining at panitikan; sa isang taong hindi nasisiyahan sa kahit ano pa man maliban sa pagkakaroon ng mga kasagotan sa mga tanong na ito, siya ay handang damhin ang antas na lampas na sa limang pandamang bahagi ng tao.

Ano ang layunin ng paglikha? Bakit ako umiiral at bakit ako nandirito. Ang mga ito ay iilan lamang sa mga palaisipan ng bawat tao mula sa simula. Ang buong sansinukob na umiiral ay nagpahiwatig na mayroong isang taga-paglikha. Ang mga disenyo ay nagpapahiwatig ng isang tagagawa. Samakatuwid, kailangan nating malaman ang mga layunin ng pag-iral upang magkaroon ng kahulugan ang buhay at upang gawin kung ano ang kapaki-pakinabang. Gayunman, sa buong kapanahonan, nagkaroon ng mga taong itinanggi ang pag-iral ng Diyos. Gayon pa man, karamihan ng sangkatauhan ay naniwala at patuloy na naniniwala sa pagkakaroon ng isang Makapangyarihang lumikha sa mundong ito na may layunin. Para sa kanila, ang pinaka-mahalaga pa rin ay ang malaman ang tungkol sa Maykapal at ang mga layunin kung bakit Niya nilikha ang tao.

Bilang bunga ng paghahanap ng mga kasagutan, ang iba't-ibang mga dalubhasa sa pilosopiya na nagmumuni-muni tungkol sa tanong na ito ay nagkakaroon ng hindi mabilang na mga sagot, kung saan ang lahat ay batay sa mga pagpapalagay lamang, na hindi maaaring mapatunayan. Marami ring mga taong nagsasabi at patuloy sa paniniwala na walang layunin ang pagkalikha ng mga tao. Ayon sa kanila, ang pag-iral ng tao ay isang produkto lamang ng pagkakataon. Dahil sa walang kaalaman sa mga layunin ng buhay, ang pag-iral ng tao ay nawawalan ng kahulugan at nasasayang lamang, at ang gantimpala ng isang buhay na walang hanggang kaligayahan sa hinaharap ay lubos na nawawasak. Samakatuwid, isang bagay na napaka-halaga para sa tao ang makahanap ng tamang kasagotan sa isang tanong: "Bakit nandito tayo?"

Editoryal, Pag-usapan Po Natin!, October 2009 Issue

Tinanong ko ang karamihan sa mga tao kung ano ang nais nila sa buhay, at nakakuha ako ng parehong sagot, "Gusto kong maging masaya." Karamihan ay naniniwala na ang kaligayahan ay isang bagay na maaaring makamit at maangkin ng tuluyan. Inaasahan natin na darating ang panahon kung saan sa wakas tayo ay magiging masaya, ngunit hanggang sa ngayon ito pa rin ang patuloy nating inaasahan. Gusto nating makarating sa tuktok ng Gulong ng Buhay at manatili doon. Ang layunin ay nananatiling mailap. Ang "kaligayahan na walang hanggan" ay hindi kailanman matatagpuan sapagkat habang nandirito sa munso ay imposibleng makamtan ang kasayahan at manatiling masaya. Kung ang buhay ay batay sa pagkuha ng kaligayahan, tayo ay laging kakapusin dahil ang buhay ay laging nagbabago na parang gulong na umiikot.

Mas mainam pa ang maghanap na lamang ng "kagalakan." Ang kagalakan ay may kaugnayan sa kaligayahan, ngunit ito ay isang mas malalalim na karanasan. Sa paghahanap ng kaligayahan ang isang indibidwal ay nakatutok lamang sa kanyang sarili, ngunit inaalis ng kagalakan ang isang tao sa pagiging isang sakim at pagkaabala sa sarili lamang at nagbibigay ng daan para makialam sa kapakanan ng iba. Ang kagalakan ay isang karanasan na nagkokonekta sa atin doon sa mas mataas pa sa atin. Inilabas ng kagalakan ang ating mga sarili upang makikipag-ugnayan sa iba. Ang kagalakan ay maaaring magbigay-lakas sa atin mula sa una hanggang sa huling bahagi ng buhay. Kung handa tayong isuko ang paghahanap ng kaligayahan, maaari nating mahanap ang kagalakan. Sa Gulong ng Buhay ito ay umiiral na malapit sa gitna kung saan ang kaligayahan at paghihirap ay natutugunan at nakihalubilo.

Mayroon akong nabasa noon na ang salitang "kaligayahan" ay nagmula sa parehong ugat ng salitang "nangyayari" kaya inaakala ko na ang kaligayahan ay maaaring batay sa kung ano ang nangyayari. Kung masasayang mga bagay ay mangyayari, kasunod ay pagiging masaya. Subalit iba ang tinatawag na kagalakan.

Noong ako’y nasa kapanahonan pa ng pagiging desperado, isang kaibigan ang nagsabi sa akin na "ang kaligayahan ay isa sa mga bunga ng Espiritu, at ang sinuman na may “Banal na Espiritu” sa loob niya ay may kaligayahan. Dahil hindi ko nakita ang kaligayahan sa iyong buhay, dahil wala sa iyo ang Banal na Espiritu.”

Ang taong ito ay nalilito kung ano ang "saya" sa "ligaya", sapagkat ang dalawang ito ay may kaibahan. Totoong hindi ako masaya sa mga sandaling iyon ng aking buhay. Subalit ang kagalakan ay nandoon pa rin. May kagalakan sa kaalamang kahit anong mangyayari, kahit sa gitna ng kasuklam-suklam na kalagayan, alam ng Diyos ang lahat ng mga bagay-bagay at ako ay nabubuhay para sa kung ano ang mabuti. Kagalakan kahit sa gitna ng pighati sapagkat alam ko na kahit magpatuloy ang aking buhay sa ganoong kalagayan, hindi pa iyon ang "katapusan" ng kuwento.

Ako ay namumuhay na patuloy na tumatakbo sa aking kaisipan ang kasabihang, "hindi ko alam kung ano ang hinaharap, ngunit alam ko Sino ang humahawak ng hinaharap." Nais kong maging maligaya, sino ba ang ayaw? Subalit mas gugustohin ko sa halip ay ang kagalakan. Kagalakan na tumatagal kahit na sa gitna ng mga pagsubok ng buhay. Kagalakan na hindi nakasalalay sa mga pangyayari. Ang kagalakan ay lakas. Ang kagalakan ay walang hanggan. Kahit na ang aking puso ay dinudurog, kahit na ako’y mawalan ng pag-asa, at mga pangarap ko’y nabibigo, at alisan ng materyal na mga bagay-bagay, akin pa rin ang kagalakan. Maaring hindi palaging may ngiti sa aking pisngi, ngunit sa isang mas malalim na antas ng aking kaluluwa, may kagalakan sa aking puso. Hindi ang kaligayahan ng mga pangyayari.
Ngunit ang kagalakan sa mas mataas na antas ng kamalayan, ang kagalakan sa espiritu. Ito ang tinatawag na kagalakan sa Panginoon.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! Sep 2009 Issue

Ang katapatan ang pinakamahusay na patakaran, ito ay laging marinig natin mula sa ating mga nakakatanda. Ang katapatan ay ang katumbas sa pagsasalita ng katotohanan at ang paglikha ng tiwala sa isipan ng iba. Kabilang dito ang lahat ng uri ng komunikasyon, mapa-berbal man o hindi. Ang katapatan ay nagpapahiwatig ng walang panlilinlang. Ang isang pahayag ay maaaring totoo ngunit hindi pa rin tapat kung ang intensyon nito ay upang dayain ang mga nakikinig. Ganon din, ang isang kasinungalingan ay maaaring masabi na may katapatan kung ang nagsasalita nito ay talagang paniwalang-paniwala na ito ay totoo.

Ang katapatan ay kadalasang itinuturing na isang mahusay na pag-uugali. Ito ay may malakas at positibong katayuan sa halos lahat ng sitwasyon. Ang katapatan ay nagpapadali sa mga komunikasyon at palitan ng impormasyon, sapagkat ang tapat na mga mamamahayag ay agad pinagkakatiwalaan. Dagdag dito, ang katapatan ay tumutulong sa pagbuo ng buklod ng tiwala sa pantaong mga relasyon. Sa kabaligtaran, ang pagsisinungaling ay isang pag-uugaling ginagawa na may layuning palilinlang. Ang pagsisinungaling, bagaman ito ay karaniwan, ay inaayawan kahit ng taong sinungaling. Iginigiit niya na siya ay nagsasalita ng katotohanan, sapagkat alam niya na ang katotohanan ay iginagalang sa lahat ng dako, habang ang pagsisinungaling ay inaayawan kahit saan. Ang pagsisinungaling ay hindi lamang ang pagka-walang katapatan, ngunit ito rin ay tanda ng pagiging duwag. Ang pinaka-grabe sa mga taong sinungaling ay yaong isinasantabi ang katotohanan. Wala silang lakas ng loob upang sabihin ang tama, bagkos naglilibot at ikinakalat ang mga kung anu-anong hindi tunay at hindi totoo. Ang isang kasinungalingan na may halong totoo ang pinakamasama sa lahat ng pagsisinungaling

Sa pangkalahatan, ang katapatan ay itinuturing na magandang asal at ang pagsisinungaling ay hindi.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! Aug 2009 Issue

Ang kalungkutan ay isa sa ating kinatatakutan. Karamihan sa atin ay nakadama na nito. Karamihan sa atin ay takot dito. Pero ito ay isang paksa na hindi gaanong pinag-uusapan. Tayong lahat ay maaaring nakaranas ng kalungkutan sa iba’t ibang kadahilanan, at maraming mga pangyayari sa buhay ang maaaring iuugnay sa mga ito. Ang kawalan ng kaibigan, o ang kawalan ng makabuluhang mga tao sa paligid ay nagiging sanhi ng lungkot, depression, at kusang di pag-aasawa. Tayo ay nabubuhay sa isang lipunang napakaraming di pagkakapantay, at kung saan maraming tao ang nakakaranas na hindi sila kasali. Ang mga taong walang layang magpahayag ng saloobin ay makakaranas ng kahinaan, pakiramdam ng pagkabale wala at kalungkutan.

Ngunit ang kalungkutan at ang pag-iisa ay hindi magkapareho. Maraming mga tao ang mas pinili ang pag-iisa. Ang pagiging mag-isa ay maaaring isang karanasang positibo, at kaaya-aya kung ito ay kagustuhan ng isang indibidwal. Ang pamumuhay na mag-isa ay mabuti paminsan-minsan sa isang tao. Ang kalungkutan naman sa kabilang dako ay ang pag-iisang hindi ginugusto. Ang tao ay maaring malungkot o makadama ng pag-iisa kahit napapaligiran ng mga tao.

Posibleng malampasan ang kalungkutan, kung ikaw ay talagang determinadong gawin ito. Upang tulungan ang iyong sarili, kakailanganin mong pag-isipan ang mga dahilan ng iyong mga damdamin at kung anong positibong hakbang ang maari mong gawin. Kung ikaw naman ay madalas mag-isa dahil hindi ka komportable sa ibang tao sa mga pagkakataong kailangang makihalubilo, mahalagang magdahandahan. Mula sa maliit na hakbang muna at huwag magmadali. Bawat pagkakataon na maaring makihalubilo, kahit gaano kaliit, ay kunin mo. Kausapin ang tindera sa supermarket kung saan ka bumibili ng pagkain. O di kaya ay wag palampasin ang taong kumakausap sa iyo sa bus. Magtanong ka. Maging interesado sa lahat ng bagay.
Mahalagang alalahanin na ang mga ito ay lahat lilipas, at kung minsan masakit man ang pagbabago, maari rin itong magdulot ng panibagong buhay, kamalayan at posibilidad.

At muli, Ramadan Mubarak para sa lahat ng mga kababayan natin sa Kuwait at sa buong mundo, lalong-lalo na sa ating mga kapatid na mga Muslim. Inaanyayahan namin kayong lumahok sa ating Pagsusulit sa Buwan ng Ramadan 2009, sa page 11, at manalo ng libreng plane tickets at mga consolation prizes.

Ullessis Ahamad Yusuf Abaya

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! Jul 2009 Issue

Isang mainit na paksa ang assertiveness (pagka-mapang-giitin) sa halos mahigit isang dekada na. At bakit naman hindi? Ang mga taong nakasanayan na ang pagiging assertive ay malayo ang nararating at sa mas mabilis na paraan kahit saan at anumang oras sapagkat alam nila ang angkop na pamamaraan kung paano tumugon sa anumang paghamon. Ang pagiging assertive ay hindi nangangahulugang sakim ka o bastos. Hindi ka nito ginagawang nakayayamot o nakaiinis. Ito ay nangangahulugan lamang na sinasabi mo ang kung ano ang totoo at nakukuhang tapusin ang mga bagay na dapat tapusin. Ang mga taong mapamilit na wala sa tamang lugar ay maaaring manalo sa away, ngunit ang mga assertive lamang ang nananalo sa digmaan. At matapos ang isang hidwaan, ang mga tao lamang na assertive ang makakakuha ng respeto mula sa kanilang mga kasukat o kapareho.
Kahit ano ang ipagawa mo sa iba, mas madali para sa kanila na gawin ang iyong kahilingan kapag alam mo kung ano ang gusto mo at kaya mong sabihin sa kanila ng malinaw kung ano ito. Maging ang kausap mo ay isang ahente ng insurance o kaya’y isang waiter, ang kanilang trabaho ay para pagsilbihan ka. Kapag alam mo kung ano ang gusto mo, ginawa mo ng sampung beses na mas mas madali para sa kanila na gawin ang kanilang trabaho.
Tulad ng anumang bagay sa buhay, ang pagiging mapamilit o assertive ay kailangang balanse. Kung ang waiter ay nagkamali at nagdala sa iyo ng isang bagay na di mo gusto, kausapin mo - at panindigan ito hanggang ang problema ay naitama niya. Ngunit kung ang isang kahero ay umaangal sa iyo, hindi mo na trabaho ang turuan siya ng tamang pag-uugali at kung papaano niya bigyan ng magandang serbisyo ang mga kustomer, kaya hayaan mo na. Mahalaga na makuha mo ang karapat-dapat sa buhay, ngunit mahalaga rin na maunawaan mo kung ano ba talaga ang karapat-dapat. Piliin mo ang iyong laban. Alamin kung ano ang mahalaga at kung ano ang mas importante. Sa ganitong paraan, ang buhay ay magiging mas madali, at kahit paano ay makikita mo na ito ay hindi pala mahirap tulad ng inaakala.

UAYAbaya

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! Jun 2009 Issue

Binubutasan ba ng pera ang iyong bulsa? Ikaw ba ay nagsisisi matapos mong bilhin ang mga bagay-bagay? Ikaw ba ay mahilig gumastos ng walang dahilan? Kung ang mga katanungang ito ay pamilyar na sa iyo, paano mo pamahalaan ang iyong paggastos na maaari ka pa ring bumili ng mga bagay na kailangan mo at may maitabi pa para sa darating na mga araw?
Upang baguhin ang mga kagawian, dapat mong maunawaan kung paano ang mga ito nahuhugis at ano ang mga paraan upang magkaroon ng pagbabago. Sapagkat marami ang nagiging sugapa sa paggastos ng pera katulad ng isang taong labis na nagugumon sa bisyo. Kung ang paggastos ay parang isang pwersa o lakas na hindi mo mapaglabanan, ang tunay mong kaaway ay ang sarili mo mismo.
Ang pag-iimpok ay ang pagtatabi ng pera para sa mga pangangailangan sa hinaharap. Ang perang naitabi ay mananatili sa iyong pitaka o sa bangko. Ito ay maaaring gamitin para sa ibang layunin, kabilang na dito ang iyong mga pangangailangan o ang mga pangangailangan ng mga mahal mo. Ang pera na ginastos na ay nawawala na sa iyong mga kamay at ito ay maaaring hindi na sa iyo babalik pa. Natandaan mo pa ba ang sapatos na dati ay 25 dinars at binili mo ng sale sa halagang 10 dinars? Kung sa tingin mo ay nakatipid ka ng 15 dinars, hindi mo pa rin ito nakuha. Ipakita mo nga sa akin ang na-save mong 15 dinars. Wala, di ba? Baka naman kaya mo lang binili ang sapatos dahil sa ito ay sale, at hindi mo talaga ito kailangang bilhin!
Kung ito ang tinawag mong "pagtitipid" darating ang panahon na ikaw ay wala sa wala. Ang kayamanan ay darating lamang doon sa mga taong marunong gumastos sa tamang panahon at sa tamang lugar, marunong gumamit ng mga inuutang, at bumuo ng isang systema para sa regular na pag-iimpok. Hanggang matututunan mo kung paano mag-kontrol sa paggastos, hindi na mahalaga ang galing mo sa paggawa ng pera, dahil ito ay dadaan lamang sa iyong mga kamay na hindi mo na mamalayan.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya, Sr

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! May 2009 Issue

Bakit mayroong kahirapan sa mundo at maaari ba nating maiwasan ito? Sa loob ng maraming henerasyon, ang mga tao ay sinubukang mahanap ang mga kasagutan sa mga katanungan. At dahil sila ay patuloy pa rin sa paghahanap hanggang ngayon ay isang patunay na hindi pa rin natagpuan ang kasiya-siyang sagot. Sinubukan ng bawat isa na hanapin ang kanyang sariling mga kasagutan mula sa iba’t-ibang mapagkunan ng impormasyon. Lahat sa atin ay nagkakaroon ng sariling mga pananaw sa mundo, gamit ang mga inaakalang pinaka-maaasahang diskarte bilang gabay. Ang tanong tungkol sa kahulugan ng buhay ay nadagdagan pa ng isang mas global na kawalang-kasiyahan sa pang-araw-araw na paghihirap: Para saan ang ating paghihirap? Sa tanong na ito, hindi tayo naging kontento, kahit na ang mga pang-araw-araw nating mga ninanais ay nagbigay sa atin ng pansamantalang kasiyahan. Kahit na makuha man natin ang ating mga layunin, di magtagal, mararamdaman nating muli ang sama ng loob. Kung tingnan natin ang mga nakaraan, makikita natin ang haba ng panahong ginugugol natin upang makuha ang mga bagay na ninanais, ngunit ang balik ay ang pagtanggap ng katiting lamang na kasiyahan. Sadya bang ganito ang buhay? May paraan ba upang maunawaan natin ang tunay na layunin ng ating paghihinagpis? Ito ang mga bagay na pag-usapan natin ngayon. Kasama na rito ang pagtuklas ng isang uri ng layunin na kayang magbigay ng bawat isa sa atin ng liwanag upang magsilbing gabay sa ating paglalakbay sa mundong ating ginagalawan.

Muli po naming pinapasalamatan kayong lahat na mga naging bahagi ng KPCCenter. Tatlong taon na po ang dumaan mula noong opisyal na binuksan ang mga pintoan ng ating center para sa kapakanan ng mga Filipino na nandito sa bansang Kuwait. Tunay na sa ating pagkakaisa, maraming mga mabubuti at magagandang pangyayari ang ating napagkasunduan. At muli, sa mga bagay na tayo ay magkakaiba, Pag-usapan po natin kung papaano natin ito mapagkakasunduan.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya, Sr.

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! Mar-Apr 2009 Issue

Ang kalagayan ng mga kababaihan sa lipunan ay hindi isang bagong isyu. Ang kasalukuyang kalagayan na naabut nila ay hindi nakamit dahil sa kagandahang-loob ng mga kalalakihan o dahil sa likas na progreso. Sa halip, ito ay sa pamamagitan ng isang mahabang pagpupumiglas at pagpapakasakit ng mga kababaihan lalo na kapag kailangan ng lipunan ang kanyang mga kontribusyon sa trabaho, tulad halibawa noong panahon ng dalawang pandaigdigang digmaan, at nang dumami ang mga pagbabagong pang-teknolohiko.

Bilang kapilas ng lalaki, ang babae ay mahalaga at mayroong pantay na kakayahang makibahagi sa mga pananagutan ng buhay. Taglay ng isang babae ang kadalubhasaang magtimpi at magpahiwatig gayundin ang kapangahasan sa paghahanap ng naiibang talinghaga. Kung ang tadyang ay upang protektahan ang mahahalagang bahagi ng katawan ng lalaki tulad ng kanyang puso, ang babae ay hinugot mula rito. Kaya’t alam na alam ng babae ang kiliti ng isang lalaki, ang lumaya ang puso kahit nakarehas sa tadyang.

Bilang pagkilala ng Women's History Month at ang International Women's Day, ang ating kasalukuyang isyu ay para sa pagpupugay sa ating mga kababaihan. Kung ikaw ay isang babae, maaaring ito ay panahon upang kumuha ng pagkakataon para suriin ang iyong sarili kung nasaang antas ng pamumuhay ang kinatatayuan mo ngayon, at kung ano ang iyong mga karapatan bilang isang babae.

“Bakit ang babae sa tagal ng pagsasama, Tila mas mahirap maintindihan, Parang isang problema na, Sa una kayang-kaya ngunit, Humihirap na sa tagalan.”(kanta ng Sandwich)

Ang mga babae ay nirerespeto, minamahal, inaalagaan. Hindi ito PSP na bubunutin mo lang sa bulsa pag gusto mo nang paglaruan. Hindi ito IPOD na pakikinggan mo lang pag wala ka ng libangan. At hindi ito RED HORSE na pwede mong laklakin hanggang madaling araw. Ang babae, marami mang arte sa katawan, hindi yan gadyet para kolektahin at paglaruan.(Bob Ong)

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! Feb 2009 Issue

Sa panahong ito ng globalisasyon, marami na ang tinanggal sa trabaho at mga pabrikang nagsara. Hindi ito bunga ng katigasan ng ulo ng mga manggagawa. Malinaw na dulot ito ng malupit na pandaigdigang kompetisyon. Katunayan pinalalala pa ito ng kawalan ng magandang solusyon ng gobyerno na proteksyunan ang lokal na kabuhayan laban sa dayuhang kompetisyon. Paghihirap sa buong pamilya ang dulot ng pagkatanggal sa trabaho. Dahil dito, dumarami ang krimen na umuusbong mula sa kahirapan.

Kailan lang naidagdag sa ating vocabulary ang salitang globalisasyon, at wala pang malinaw na konsepto kung ano ito. Akala natin na ang magkabahaging impormasyon, problema, at responsibilidad ay kapaki-pakinabang sa ating lahat. Ngunit sa kasalukuyan krisis pinansyal malinaw na ang globalisasyon ay nagdala lamang sa atin ng mas maraming problema. Bakit ito nangyayari? Dahil kaya sa ating ginagamit ang isang sistema na paurong? Sa halip na matotong gumawa ng tulong-tulong, tayo ay naghahanap ng mga paraan upang sumakop at mang-api sa isa't isa? Ang ganitong diskarte ay nagdala sa atin sa isang nakakalungkot na sitwasyon, at ngayon ang mga lider ng ating mundo ay nagmamadali upang manauli ang kalagayan sa pamamagitan ng pagtatag ng mga polisiyang "Kamotin mo ako at kakamutin rin kita." Gayunman, kahit na ating sundan ang ganitong modelong pang-negosyo, kahit na ihinto natin ang pagsisinungaling sa bawat isa at simulan ang paggawa ng "matapat na negosyo," ito ay hindi pa rin makakatulong. Ang globalisasyon ay nagdala sa atin sa isang punto kung saan tayo ay tulad ng mga bahagi sa ating katawan. Tayo ay naging napaka-konektado na sa isa’t isa kung saan wala ng saysay ang paggawa ng matapat na negosyo at ang paglikha ng makatarungang global na pamahalaan, kung ang hangarin ay para lamang mailigtas ang sariling kapakanan. Gayon pa man, ito ang ating makikita sa mga lider sa ating mundo; ang pag-uusap upang likhain ang isang pinagsamang sistema ng pandaigdigang regulasyon. Sa kasamaang palad, hindi nito malutas ang krisis pang-ekonomiya sa kasalukuyan dahil ang tunay na problema ay ang ating paglabag sa batas ng kalikasan. Ang ating sistema ay hindi lamang dapat nakabatay sa makatarungang mga patakaran, kasunduan at katapatan; dapat din gumana ang mga ito tulad ng mga elemento ng isang sistema na kung saan ating isaalang-alang ang iba na mahalaga tulad ng pagsaalang-alang sa ating mga sarili. Kung tayo ay patuloy sa paggawa ng ating sistema batay sa mga batas na makasarili - kahit na yaong mga taong bukas at matapat, kapag sundin ang patakarang, "Ang inyo ay inyo at ang amin ay amin," ang sistema ay hindi gumagana at tayo ay haharap sa isang mas malaki pang gulo. Dapat nating unawain na ang lahat ay sama-sama, at upang manatili, ang tanging paraan lamang ay matuto ang lahat na alagaan ang kapakanan ng bawat isa. Hangga't hindi pa natin simulang kumilos sa ganitong paraan, ang krisis ay hindi matatapos at ang ating sama-samang paghihirap ay magpapatuloy.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya, Sr.

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! Jan 2009 Issue

Ang Kaligayahan ay hinahangad nating lahat at pinagsisikapang makamit. Anuman ang ating lahi, edad, kasarian, katayuan sa lipunan, karunungan, relihiyon o pinag-aralan, nais nating lahat na makaranas at magtamasa ng Kaligayahan. Ang mundong ating ginagalawan ay palaging nagtatangkang magbigay sa atin ng kahit na anong bagay na maaaring magdulot sa atin ng Kaligayahan, ngunit aminin na natin, hindi talaga tayo maligaya; mayroong kulang!
Isang online survey ng 28,153 katao sa higit 51 bansa, napag-alaman na habang ang buong mundo ay nangangamba tungkol sa pandaigdigang krisis pinansyal, maraming mga taong pinaalalahanan ang kanilang sarili na ang pera ay hindi maaaring makakabili ng kaligayahan.
Napag-alaman ng Nielsen Happiness Study na sa pandaigdigang kabuuhan, ang mga kababaihan ay higit na masaya kay sa mga lalaki sa 48 ng 51 na mga bansang sinurvey. "Dahil ang mga ito ay higit na masaya sa mga hindi-pang-ekonomiyang dahilan, ang kaligayahan ng mga kababaehan ay mas matibay kahit sa panahon ng krisis," sabi ni Bruce Paul ng Nielsen. Sinabi pa na ... ang mga kalalakihan ay higit na masaya sa pera, habang ang mga kababaihan ay makahanap ng mas malaking kagalakan sa pakikipag-kaibigan at mga relasyon sa kanilang mga anak, mga kasama sa trabaho at mga amo... ang mga kababaehan ay mas optimistic tungkol sa hinaharap ... mas higit na kontento sa kanilang buhay-sekswal.
Ang katotohanang mayroon tayong iisang hangarin na magkamit at magtamasa ng Kaligayahan ay nagsasabi sa atin na ang kaligayahang iyon ay dapat maging bahagi ng ating pang-araw-araw na pamumuhay at ang bawat isa sa atin ay may katuwiran at karapatan sa pagsasaliksik o paghahanap ng Kaligayahan.
Kung pare-pareho nating "mahawahan" (pasiglahin) ang bawat isa sa pamamagitan ng kaligayahan, ang lahat ay magiging 100% masaya. Sabihin mo mang, "Pero hindi ko nararamdaman ang anumang kaligayahan!" Ito ay hindi rason sapagkat kahit na ang iyong ngiti ay pakitang-tao lamang, para sa iba ito ay tunay, dahilan upang maramdaman niya ang higit na kaligayahan, mas higit na kasayahan - at ito ay babalik sa iyo sa pamamagitan ng ibang tao.

Ullessis Ahamad Yusuf Abaya

Editoryal, Pag-usapan Po Natin Magazine, Dec 2008 Issue

Sabi ng mga matanda, “kapag nakakita ka ng buwan na pataob o nakaturo sa lupa ang mukha, ito’y magdadala ng swerte o magandang pasok ng taon, kung ito nama’y pasalok, ito’y nagbabadya ng matinding kahirapan, gyera at salot.” Halos mag-isang linggo nating nasaksihan ang ngumiting buwan, ang dalawang mata ay kumakatawan sa Venus at Jupiter. Marami ang nagsasabi na kaya nangiti ang buwan ay dahil katawa-tawa na ang mga nangyayari sa mundo ngayon, lalong–lalo na sa ating bansa. Kung noong araw ang “joke-joke” ay nakakatawa, ngayon ang “joc-joc” ay nakaka-inis! Kung noong araw ang cha-cha ay may dalang sayaw, ngayon ang “cha-cha” ay may dalang protesta. Kung noon ang melamine ay gamit kapag kumakain, ngayon melamine na ang kinakain. Noon kapag merong diarhea ay dinadala sa doctor, ngayon sa Japan na. Mahirap na talaga espelingin ang m-u-n-d-o ngayon.

Ngunit bakit noong huling laban ni Pacquiao kay dela Hoya, ay tila nakalimutan natin ang mga iyan? Bakit ang lahat ay natutuwa at nagdiwang sa kanyang pagka-panalo? Dahil kaya sa may isang pinoy na kumakatawan sa adhikain ng isang tagumpay? Isang kabayan na may katangian ng isang mandirigmang lumalaban, kahit karamihan ay nagsasabing walang pag-asa?

Marami ang nagdududa sa kakayahan ni Pacman sa laban nitong huli. Kahit sa pustahan, mas pabor sila kay Golden Boy. Ang dahilan - nawalan ng tiwala ang marami sa sariling atin. Hindi pa nila lubos na kilala ang batang GenSan, kaya pala ngumiti na lang ang buwan. Kailangan ng konting repaso kung sino ba talaga si Pacman, ang ‘Pambansang kamao,” at ano ang dala niyang kabutihan para sa ating bayan. Marami ang nagsasabi na si Pacman ay hindi lang pam-pamilya o pang esports pa, kondi pang-pulitika na! Totoo man o hindi, yan ang pag-uusapan natin.

Editoryal, Pag-usapan Po Natin Magazine, Nov 2008 Issue

Pinuri at binati ng mga lider sa Pilipinas ang makasaysayang panalo ni Senador Barack Obama bilang unang “African-American” na pangulo ng Estados Unidos. Agad nagparating ng pagbati si Pangulong Arroyo kay Obama sa pagsasabing ang kanyang panalo ay pagmumulan ng “pag-asa at inspirasyon”, hindi lang ng mga Amerikano kundi sa lahat ng tao sa mundo. Sinubukan ni Pangulong Arroyo na tawagan sa telepono si Obama upang personal nitong batiin subalit hindi niya ito nakausap. Sinabi ni Pangulong Arroyo na umaasa siya na lalong tatatag ang diplomatikong relasyon ng Pilipinas at Amerika sa panalo ni Obama bilang ika-44 na pangulo ng US.

Bagong pangulo, panibagong yugto sa kasaysayn ng US. Binansagang “president for modern times”, ano kaya ang dala niya para sa lahat? Kung isipin natin, libo-libong mga Filipino ang nasa Amerika ngayon, ano ang kanilang magiging buhay sa administrasyong Obama? Pangako at mga panagko at puro mga pangako lang kaya? Siya ang unang itim na pangulo, simula na kaya ito upang ang White House ay magiging Black House?

SA KABILANG DAKO, dumating na tayo sa isang panahon kung saan ang mga kabataan ay naging mas magulo at desperado sa kanilang mga sarili. Walang ibang paraan upang makaalis sa relialidad ng buhay liban sa isang portable mp3 player at makinig ng musika. Nagiging emosyonal sila sa mga sandaling sila’y nakikinig sa mga malungkot na tugtog, at dito ipinanganak ang EMO, mula sa salitang ‘emosyonal’. Pabor ka man o hindi, ngunit maaaring isa sa iyong mga mahal sa buhay; anak, kapatid, pamangkin, ay namumuhay na ngayon bilang ‘emo kid.’ Ano ang maidudulot nito sa kanilang kinabukasan? Papano natin masakyan ang kanilang mga istelo at mga prinsipyo sa buhay?

Bagong pangulo ng amerika. Bagong istelo ng buhay sa mga kabataan. Alin man sa dalawa ang tatangkilkin ng mga tao, tiyak apektado nito ang buong mundo. Pag-sapan po natin.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya, Sr.

Editoryal, Pag-usapan Po Natin Magazine, Oct 2008 Issue

May kasabihang mas lumikha ng ingay ang isang lata na walang laman. Totoo ito. Maraming kababayan natin ang hanggang ingay na lang, puro puna at wala namang maibigay na mas magandang idea. Subukan mong maghain ng isang opinion o paniniwala, uulanin ka ng mga batikos at mga komentaryo. May dalawang uri lamang ng tao dito sa mundo, ang may alam at ang wala. Dahil mas marami ang walang alam kaya siguro maingay ang mundo ngayon.

Tutol sa mga pagbabago, ito ang madalas nating mapansin sa ating mga sarili. Karamihan sa atin ay hindi hilig na subukan ang mga makabagong-likha. Pakiramdam natin mas ligtas tayo sa pamilyar na pamamaraan at ang bago sa tingin natin ay maaaring maging mapanganib. Ito ay hindi lamang sa mga pamamaraan ng trabaho ngunit maging sa mga pagkain, mga ideya, mga damit, mga libangan, at maging sa pulitika. Tulad ng “charter change o cha cha”.

Ang unang pagtatangka ng “charter change” sa ating Saligang Batas ay sa ilalim ng dating pangulong Fidel V. Ramos. Sa hanay ng mga iminungkahing pagbabago kasama ang paghahalili sa isang parlyamentaryong sistema. Marami ang tumututol dito. Nagkaroon ng isang “rally” sa Rizal Park. Tinatayang kalahating milyon ka-tao ang dumalo. Sa ilalim ni dating pangulong Joseph Estrada, nagkaroon ng isang katulad na pagtatangkang baguhin ang saligang-batas. Ang prosesong ito ay may katagang CONCORD o Constitutional Correction for Development. Tulad ng kanyang hinalinhan, ang administratibong Estrada ay inakusahang nagtutulak ng “charter change” para sa kani-kanilang mga sariling interes. Sa ilalim ni Pangulong Arroyo, ito ay itinuturing bilang isang mataas na prority. Hanggang ngayon ay di pa rin tapos ang mga balitaktakan at mga debate.

Tulad ng binanggit ni kabayang Ivan Quiwa, “ang charter change ay hindi solusyon sa lahat ng problema ng bansa… sa usaping politika at ekonomiya, walang "isang sagot". ..Lahat ng panukalang pampulitika at ekonomiya ay may kabutihan at mayroon ding kabayaran na kapalit….bawat benepisyo…may katumbas itong sakripisyo…tulad rin nito ang mga pagbabago sa "exchange rates". Kapag lumalakas ang piso, masaya ang mga importers …subalit apektado ang mga exporters. Apektado din ang mga OFWs dahil bumababa ang halaga ng dolyar…ang “charter change” ay marahil may maidudulot na kabutihan sa ating bansa, subalit ito ay may katumbas na kabayaran. Ganun din kung walang “charter change” na mangyayari.”

Sa demokrasya lahat ng opinion ay mahalaga. Uulan man ng mga batikos at mga komentaryo, sana naman ito’y galing sa mga taong may alam at hindi sa mga taong gumagawa lamang ng ingay, tulad ng isang lata na walang laman.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya

Editoryal, Pag-usapan Po Natin Magazine, Sep 2008 Issue

Ramadan Mubarak! Para sa lahat ng mga Pinoy sa buong Kuwait, lalong-lalo na sa ating mga kababayang mga Muslim. Nawa’y ang ating mga sakripisyo sa buong buwan na ito ay tatanggapin ng ating Maykapal. Paalala lang po sa mga hindi mag-aayuno na huwag po kayong basta-basta na lamang gumawa ng mga bagay na di kanais-nais at makakatawag pansin sa mga nag-aayuno. Respetohin natin ang ating kapwa sa pamamagitan ng pagbigay galang sa mga karapatan na hinihingi ng bawat isa. Alalahanin po natin lagi na tayo ay nasa bansang Kuwait kung saan umiiral ang mga batas Islamiko. Hindi po mapawalang-bisa ang mga batas dahil sa kawalan ng kaalaman ng indibiduwal.

Simula sa September 2008 isyu, bibigyan natin ng pagkakataong maipahayag ang boses ng magkakaibang kalipunan ng ating lahi. Sisimulan natin sa panig ng mga Ilokano, mga Moro, at mga Bisaya. Ibat-ibang kwento at mga paksang higit nating hangaan kapag mas marami ang magpahayag ng kani-kanilang panig. Subaybayan ang inyong sariling kultura at basahin sa inyong sariling wika.

Patuloy nating matunghayan ang pangatlong serye ng Relihiyon at Kultura kung saan tinatalakay ang Iglesia Filipina Independiente. Ang talambuhay ni Padre Aglipay ay makapagbibigay sa atin ng isang malawak na kaalaman tungkol sa kasaysayan ng isang lipunang umangat mula sa pakikipaglaban sa mga kastila.

Sa pagkakataong ito nais ko pong humingi ng paumanhin sa nakaraang August 2008 issue. Isang malaking kamalian sa pagkakaayos ang nangyari at sana’y hinding-hindi na ito mauulit pang muli, Insha Allah. Tuluyan na sanang maibasura ang lahat ng 10,000 copies ng August issue, gayon pa man, tulad ng isinusulong natin lagi, ang lahat ng bagay na di mapagkasunduan ay makukuha sa pag-uusap kaya napag-usapan din kung ano nga ba ang dapat gawin. Paumanhin lang po, at kung meron man kayong ibig iparating sa amin, ang inyong mga puna ay maaari po ninyong i-post sa pagusapanponatin.blogspot.com.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya

Editoryal, Pag-usapan Po Natin! Magazine, August 2008 Issue

Habang nasa kasagsagan ng kainitan ang buong Kuwait ay ganon din ang pagtanggap ng Pinoy communities sa ating Pag-usapan Po Natin! Filipino Magazine. Maraming salamat po sa inyong mga tawag, mga text messages, mga emails at mga sulat. Hindi po namin sukat akalain na ganon kainit ang inyong response sa ating unang isyu. Alam po namin na marami pang dapat e-improve ang ating magazine, at makakaasa po kayo na gagawin namin ang lahat ng aming makakaya upang matugunan ang inyong mga kahilingan.

Samantala, sa buwan ng Agosto ay makulay na ginaganap sa buong bansang Pilipinas ang pagdiriwang ng “Buwan ng Wika”. Ano ba talaga ang pambansang wika, at ano ang kahalagahan nito sa ating makabagong panahon? Ang wika ay “nagbubuklod sa mamamayan at kasangkapan sa pag-unlad ng bansa.” Ito ay ginagamit ng tao tungo sa “pakipag-uunawaan sa loob ng isang pamayanan o bansa.” Papano natin mai-uugnay ang bawat isa, mula Apari hanggang Jolo, kung walang mapagkakaisahang wika? Kung salitang banyaga naman ang gagamitin, papano pa mapanatili ang sariling atin kung unti-unti ito kinakalimutan? Napakalaki ang papel na ginagampanan ng Filipino sa pambansang kaunlaran, kung kaya tumulong tayo sa paglinang at pagpapalaganap nito. Magagawa natin ito sa pagiging mapagpaubaya sa isa’t isa. Iwasan natin ang pagkakaroon ng pagkahati-hati at pagkakanya-kanya. Huwag nating kaligtaan na tayo ay iisa at dapat magkaisa sa lahat ng bagay, lalo na sa panahong ito. Kung di man ito marating agad-agad, mas mainam kung ito ay sisimulan sa ating mga sarili. Ang pagkakaroon ng ‘Buwan ng Wika’ ay isa sa maraming paraan upang bigyang daan ang pagkakaunawaan.

Patuloy pa rin po ang ating seryeng Relihiyon at Kultura, kung saan ang layunin ay magkaroon ng mas malawak na impormasyon tungkol sa iba’t-ibang lipunan, mga kaugalian at mga aspitong pang-relihiyon tungo sa pagkakaunawaan at respito sa isat-isa. Sa isyung ito ating matutunghayan ang tungkol sa Iglesia Ni Cristo.

Muli po naming kayong inaanyayahan na sumulat ng mga akda para sa ating monthly magazine. Wala po kayong dapat na alalahanin. Ang magasing ito ay para sa atin na mga Pinoy OFWs. Ang pinag-uusapan dito ay tungkol sa ating lahi at kultura, at mga karanasan habang nandirito tayo sa bansang Kuwait. Huwag nyo nang alalahanin pa ang mga grammar at mga spelling. As long as mabasa ito at maunawaan ng nagbabasa, sapat na upang mabahagian nyo kami ng anumang mayroon kang nalalaman. Kaya magpadala na at makipagtulungan.