Mga Antas ng Hangarin

Nadiskubre ng mga may-alam na mayroong limang uri ng mga hangarin na nasa ating loob, na naisaayos sa pagkakasunod ng katindihan at kompleksidad, ayon sa mga antas ng kanilang pagsisibol.

Ang una at pinakabatayan, ay ang hangarin ng pagkain, kalusugan, seks, at pamilya. Ito ay kinakailangan para sa ating pamamalagi. Ang pangangailangan ng pagkain at seks ay inihayag na mga hangaring pangkatawan, at ito ay hangarin din ng mga hayop. Kahit ang tao ay nabuhay na mag-isa sa isang napakalayong isla, siya ay nangangailangan pa rin ng pagkain, kalusugan, at pagbigyang kasiyahan ang kanyang pangangailangang sekswal.

Ang pangalawa ay ang hangarin para sa kayamanan. Tayo ay nag-isip na ang pera ay makagarantiya upang tayo ay mananatiling nasa mabuting klase ng buhay. Ang pangatlo ay ang kagustuhan ng karangalan at lakas. Gusto nating kontrolin ang iba pati na rin ang ating mga sarili. Sa pang-apat na antas, ang hangarin ng karunungan. Iniisip natin na ang magkaroon ng karunungan ay makapagbigay sa atin ng kaligayahan. Ang kayamanan, karangalan, at lakas, ay tinatawag na mga hangaring makatao. Ang mga ito ay tumubo sa atin na kabahagi sa ating pakikihalubilo sa lipunang makatao, at binigyan natin ito ng kasiyahan sa pamamagitan ng ating pakikiugnayan sa ibang mga tao.

Ang panlimang antas, ay ang hangaring pang-ispirituwal. Dito naintindihan natin na mayroong mga bagay na mas mataas pa sa ating pananaw na siyang namahala sa ating mga buhay. Naunawaan din natin na sa mga bagay na ito tayo ay dapat makiugnay. Nang ang panlimang hangarin ay nagising, wala tayong alam kung paano ito pagbigyan ng katuparan. Ang hangaring ito ay tinawag na “tuldok sa puso,” kung saan ang layunin ay ang mas mataas pa sa kasalukuyang mundo na ating ginagalawan. Dito sa panghuling antas matutunghayan ng bawat isa ang nakawi-wiling estado ng pag-iral. Sapagkat habang umuusad ang antas ng ating pang-unawa, matutunghayan natin ang walang kataposang hangarin na marating ang susunod pang mas mataas pang antas ng pag-iral. Habang tayo ay nasa ganitong estado ng pamumuhay, ating mararanasan ang isang uri ng pamumuhay na puno ng walang katumbas na kaligayahan. Isang uri ng pag-iral na tanging ang nakakalam lamang nito ay yaong mga taong nakarating na sa antas na ito. May mga taong nakarating na sa panlimang antas. (uaya101@gmail.com)

Ang Kasiyahan

Lahat tayo ay gustong sumaya o tumanggap ng kasiyahan. Para sa isang tao, ang kasiyahan ay ang mga masasarap na pagkain, para sa iba, ang manalo sa larong chess, o ang pagkapanalo ng kanyang paboritong sport team. Nangarap ka minsan na sana ay manalo ng milyon-milyon sa lotto, samantalang ang iyong kaibigan ay masaya na kapag mabawasan man lamang ng konti ang kanyang timbang. Iba’t-ibang katayuan ng buhay, iba’t-ibang uri ng kaligayahan.

Mayroon lamang isang problema sa paksang “kasiyahan.“ Kung talagang usisahin natin ang ating mga buhay, ating madiskubre na walang ibang maiwan sa lahat ng mga bagay na ating ginawa at nakamtan maliban sa alaala. Tayo ay naghahabol ng mga kasiyahang dumadaan sa ating landas, subalit sa sandaling matamo na natin, ang mga ito ay naglalaho na parang bula.

Nang tayo ay nasa kindergarten, gusto nating palaging nananatili doon. Tayo ay nag-isip na ito ay masayang lugar, saan ang mga bata ay "nagkaroon ng kanilang malaking kaligayahan" at matuto ng bago at nakakagalak na mga bagay. Pero nang tayo ay nasa eskwela na, hindi tayo makapaghintay na makaabot na sa mataas na paaralan. Sa mataas na paaralan, ang pangarap ay ang kolehiyo, at sa kolehiyo, ay ang matagumpay na propesyon. Ang susunod na katayuan ay palaging mas mabuti sa ating tingin at mas lalong nakakaakit. Subalit ito ba ay talagang ganoon?

At mayroon pang ibang paksa: Nang makuha na natin ay ating gustong kunin, ang kasiyahang nadarama ay panandalian lamang. Gaya ng isang taong gala sa desyerto at uhaw na uhaw at naghahangad ng isang basong tubig. Nang makahanap na ng tubig, tayo ay galak na galak sa unang pagsipsip, subalit sa patuloy nating pag-inom, nababawasan ang ating kagalakan. Sa bandang huli, nalilimutan pati natin na tayo ay uhaw na uhaw. Sa madaling salita, sinasayang natin ang buong buhay sa paghahabol ng multo ng kasiyahan. At kahit na mahagilap natin ang multong iyon, nangangailangan lamang ng mahigit isang minuto para ito ay maglahong muli. (uaya101@gmail.com)

Editoryal, Pag-usapan Po Natin! Magazine, August 2008 Issue

Habang nasa kasagsagan ng kainitan ang buong Kuwait ay ganon din ang pagtanggap ng Pinoy communities sa ating Pag-usapan Po Natin! Filipino Magazine. Maraming salamat po sa inyong mga tawag, mga text messages, mga emails at mga sulat. Hindi po namin sukat akalain na ganon kainit ang inyong response sa ating unang isyu. Alam po namin na marami pang dapat e-improve ang ating magazine, at makakaasa po kayo na gagawin namin ang lahat ng aming makakaya upang matugunan ang inyong mga kahilingan.

Samantala, sa buwan ng Agosto ay makulay na ginaganap sa buong bansang Pilipinas ang pagdiriwang ng “Buwan ng Wika”. Ano ba talaga ang pambansang wika, at ano ang kahalagahan nito sa ating makabagong panahon? Ang wika ay “nagbubuklod sa mamamayan at kasangkapan sa pag-unlad ng bansa.” Ito ay ginagamit ng tao tungo sa “pakipag-uunawaan sa loob ng isang pamayanan o bansa.” Papano natin mai-uugnay ang bawat isa, mula Apari hanggang Jolo, kung walang mapagkakaisahang wika? Kung salitang banyaga naman ang gagamitin, papano pa mapanatili ang sariling atin kung unti-unti ito kinakalimutan? Napakalaki ang papel na ginagampanan ng Filipino sa pambansang kaunlaran, kung kaya tumulong tayo sa paglinang at pagpapalaganap nito. Magagawa natin ito sa pagiging mapagpaubaya sa isa’t isa. Iwasan natin ang pagkakaroon ng pagkahati-hati at pagkakanya-kanya. Huwag nating kaligtaan na tayo ay iisa at dapat magkaisa sa lahat ng bagay, lalo na sa panahong ito. Kung di man ito marating agad-agad, mas mainam kung ito ay sisimulan sa ating mga sarili. Ang pagkakaroon ng ‘Buwan ng Wika’ ay isa sa maraming paraan upang bigyang daan ang pagkakaunawaan.

Patuloy pa rin po ang ating seryeng Relihiyon at Kultura, kung saan ang layunin ay magkaroon ng mas malawak na impormasyon tungkol sa iba’t-ibang lipunan, mga kaugalian at mga aspitong pang-relihiyon tungo sa pagkakaunawaan at respito sa isat-isa. Sa isyung ito ating matutunghayan ang tungkol sa Iglesia Ni Cristo.

Muli po naming kayong inaanyayahan na sumulat ng mga akda para sa ating monthly magazine. Wala po kayong dapat na alalahanin. Ang magasing ito ay para sa atin na mga Pinoy OFWs. Ang pinag-uusapan dito ay tungkol sa ating lahi at kultura, at mga karanasan habang nandirito tayo sa bansang Kuwait. Huwag nyo nang alalahanin pa ang mga grammar at mga spelling. As long as mabasa ito at maunawaan ng nagbabasa, sapat na upang mabahagian nyo kami ng anumang mayroon kang nalalaman. Kaya magpadala na at makipagtulungan.

Editoryal, Pag-usapan Po Natin! Magazine, July 2008 Issue

Isa na namang taon ang nakalipas para sa KPCCenter. Halos di na naming namalayan ang paglipas ng panahon, at kami ay nagagalak at muli nating narating ang panibagong taon mula noong opisyal na binuksan ang pintuan ng center na ito.

Sadyang mahirap simulan ang mga bagay-bagay lalo na kung iilan lang kayo na gagawa nito at napakalaki ang proyekto. Noong nag-simulang tumanggap ng mga panauhin ang ating center, halong saya at lungkot ang nadarama ng karamihan habang napapansin ang mga kakulangan at mga dapat gawin. Sadyang sinusubukan ang kakayahan ng bawat isa, at maraming pagkakataong napatunayan na tanging pananalig sa Pinakamahabaging Diyos ang nagpapatibay ng aming mga kalooban.

Maraming pumupuri ngunit mas marami ang pumupuna. Mula sa lahat ng panig, nakita namin ang ibat-ibang anyo ng paninira. Ngunit sa kabilang dako, may iilang individual na nagbibigay ng pag-asa; pinagtitibay ang aming mga sarili; mga taong punong-puno ng paniniwala na malayo ang mararating ng center na ito alang-alang sa kapakanan ng bawat isa, lalo na sa pamayanang Pilipino at mga Moro dito sa Kuwait.

Di lingid sa lahat ang pagsisikap ng bawat isa sa amin dito upang maitaguyod ang mga layunin ng KPCCenter. Nangunguna na dito ang aming Executive Director, na kung saan ang bawat isa sa amin ay sa kanya kumukuha ng lakas, pagtitiwala, at pag-asa. Naging bantog sa amin ang mga katagang “kung di kayang tumakbo, lumakad tayo, at kung di kayang lumakad, gumapang tayo, ngunit sikapin nating nananatiling gumagalaw.” Dalawang taon na at napapatunayan naming tumatakbo pa rin kaming lahat.

Sa pagkakataong ito, sa pamamagitan ng ating Pagusapan po natin… monthly magazine, nais po naming pasasalamatan ang lahat ng mga taong naging bahagi na ng ating center. Sa mga taong sa umpisa pa lamang ay wala ng tiwala sa KPCCenter na tatagal ng iilang buwan lamang, nagpapasalamat din po kami sa inyo at natotonan namin ang maging maingat sa bawat galaw na aming gagawin. Ang inyong mga puna at mga kritiks ang siyang naging gabay sa aming pag-iwas tungo sa kapahamakan, at dahilang marami sa panig ninyo ang nagkaroon na ngayon ng titiwala sa ating center. Oo, dalawang taon pa lang ang nakalipas, at maraming pang maaaring maganap at mangyayari. Ngunit kung tayong lahat ay magtutulongtulongan, maraming MABUBUTING magaganap at MAGAGANDANG mangyayari sa ating pagkakaisa. At sa mga bagay na tayo ay magkaiba, pag-usapan po natin kung papano natin ito mapagkasunduan.

Mabuhay KPCCenter! Sa pamamagitan mo, kami ay nagkakakilakilala.