Kahirapan na Pangkalahatan

Sa isang news report mula sa Marketwire, ang kasalukuyang pang-ekonomiyang krisis ay sistematiko at pang-madla. Sa buong mundo, lumulubog ang pagiging optimismo ng mga mamimili, at walang rehiyong hindi tinatablan, kahit na ang umuusbong na Pamilihan – na dati ay malakas na tagapag-alaga ng pandaigdigang kompiyansa ng mga mamimili - ay pinapakita rin ang isang matarik na panghihina ng kanilang pagiging optimismo. Ang usapin ay nakasentro sa bansang Tsina, kung saan nakarehistro ang 42% na pagbagsak ng pangkalahatang optimismo mula sa nakaraang taon. Bilang tugon sa krisis, ang karamihan ng mga mamimili sa buong mundo ay gumawa ng mga pagbabawas mula sa kani-kanilang mga pam-pamilyang badyet.

Dahil ang ilang mga pulitiko ay hindi maintindihan ang katotohanan na ang ating mundo ay naging isa ng buo, sinasabi nila na "ang krisis ay sa ibang lugar lamang, wala dito sa atin." Ngunit sa katunayan, ang mundo ngayon ay isa nang sistemang magkakaugnay-ugnay. Dahil dito, sa kabila ng antas ng pag-unlad ng anumang bansa (pang-ekonomiya, pang-industriya, atbp.), kahit anong lumilitaw sa alin mang bahagi ng mundo ngayon ay umalingawngaw sa lahat ng dako. Bilang karagdagan, hindi natin masabi kung gaano kalakas itong mangyayari sa iba't-ibang lugar, dahil hindi natin alam ang tunay na istraktura ng bawat bansa sa pangkalahatang sistema.

Ang kahirapan ay nagsimula sa isang bagay na pangmadla o napagkaisahang dahilan para sa ating lahat – ang PERA. Gayunman, malapit na nating matuklasan na tayo ay lubos na umaasa sa isa’t isa sa lahat ng bagay! Isang payo lamang para sa lahat, mula sa pamahalaan hanggang sa mga karaniwang mamamayan: huwag gawin ang anumang laban sa iba; bawasan ang masyadong pagpapahalaga sa sarili; magbigayan, at tumulong sa iba. Kahit papano, ang mga kilos na ito ay pang-kontra sa kahirapan. (UAYA)

Bakit Mayroong Kahirapan?

Ayon sa isang online report ng Journal.com, nakakatakot ang prediksiyon ng International Labor Organization (ILO). Aabot daw sa 113 milyon ang mawawalan ng trabaho sa Asya sa taong ito at kabilang sa grabeng maaapektuhan ay ang Pilipinas. Ayon sa ILO, ito ay mahigit sa 22.3 milyon noong 2008 na bunga ng tinatawag na global economic crisis na dikuno’y patuloy na lulubha ngayon taong ito at aabot hanggang sa 2010. Bunga ng umiiral na problema, ang mga bansang tulad ng Malaysia, Thailand at South Korea ay huminto na sa pagbibigay ng working permit sa mga dayuhang manggagawa tulad ng mga Pinoy. Bakit nga naman aagawan ng hanapbuhay ang kanilang sariling mamamayan? Maging ang mayayaman na bansa tulad ng Estados Unidos, Middle East at iba pang bansa sa Europa ay nagsimula na ring maghigpit sa pagpasok ng mga dayuhang manggagawa. Ang ibig sabihin nito, mabilis na kumikipot ang mundo ng mga manggagawang dayuhan kabilang na rito ang sandamakmak na OFWs. Gaya ng alam ng lahat at maging ng buong mundo, ang OFWs ang siyang pangunahing export ng ‘Pinas kaya napapakilos pa ang operasyon ng gobyerno. Bakit umaabot pa tayo sa ganito? Bakit karamihan sa atin ay kailangan pang dumaranas ng kahirapan? Ang hirap at pasakit ba ay kakambal na sa ating buhay?

Ang lahat ng bagay na umiiral dito sa mundo, lalo na ang mga negatibong mga bagay, ay kinakailangan hanggang maituwid natin ang ating mga sarili. Ang isang tao ay uusad lamang ng pasulong kapag siya ay nakaramdam ng pangangailangang iwanan ang kanyang kasalukuyang kalagayan, dahil masama ang kanyang naramdaman dito. Ang kahirapan ay nagbibigay sa atin ng pagkakataong matoto upang maging bihasa sa iba’t-ibang antas ng ating pamumuhay at gumawa ng mga hakbang upang hindi na muli danasin pa ang mga di kanais-nais. Sinasanay nito ang ating mga sarili upang makita ang mga layuning nasa hinaharap ng mas maaga, at ang magiging bunga nito. Ang sama-samang paghihirap ay maaaring magbubunga ng sama-samang paghahanap ng solusyon at magbibigay daan upang tayo ay magkakaisa. Sa kasong ito, ang isang tao ay uusad papunta sa kanyang mga layunin at nanaisin niya ang mga ito ng taos-puso, at gumagalaw siya ng pasulong, sa halip na hayaang ang kahirapan ang magtulak sa kanya papunta dito. Samakatuwid ang kahirapan ay mayroong kadahilanan. Sisiguradohin lang natin na ang paghihirap at ang aral nito ay lubos na naunawaan upang tuluyan nang maiwasan ang paghihirap muli. (UAYA)

Pagkakaroon ng Layunin sa Buhay ay Mabuti

Sa isang pag-aaral sa bansang Hapon kamakailan, ay nalaman na ang mga taong mayroong mga dahilan upang mabuhay ay mas mababa ang panganib ng kamatayan kaysa sa mga taong wala. Sabi ng mga nananaliksik, na sa paghahanap ng layunin sa buhay ay maaaring maiwasan ng isang tao ang panganib laban sa atakeng serebral o stroke dahil lang sa stress. Ang tanging bagay na hindi pa nila nalaman ay ang dahilan ng pagkakaiba-iba nga mga layunin.

Kung ganon, hindi mo kailangang maging isang siyentipiko upang mapagtanto na ang isang layunin na "kumikinang" para sa iyo mula sa malayo ay gaganap o magbibigay at papanumbalikin ang dati mong sigla. Ngunit ang hamon ay upang mahanap ang isang layuning tunay na mapanatili ang nasabing interes habang buhay. Sa katunayan, ito ay halos imposible, na mahanap ang isang pang-matagalang layunin dito sa mundo.Ito ay dahil sa ang lahat ng ating mga layunin ay unti-unting nawawalan ng halaga paglipas ng panahon at dahil sa iba't-ibang mga karanasan sa buhay habang tayo ay tumatanda, at sa pagbabago ng ating mga kagustuhan. O di kaya’y nakuha na natin ang ating mga layunin, at pagkatapos ay wala na tayong inaasam pa hinggil dito.

Subalit mayroong isang layunin na hindi kailanman kumukupas sa sandaling makuha natin ito, at maaaring tatagal habang buhay: ang mga espirituwal na layunin. Ang halaga nito, at ang ating pagnanais para sa mga ito, ay nadadagdagan kasabay sa paglipas ng panahon. Bakit? Dahil sa likas na katangian ng mga espirituwal na mga layunin, na kapag nakuha na natin, matutuklasan natin na ito ay tunay na mas higit pa kaysa sa ating inaakala, at agad-agad nating makita ang mga sumusunod, mas higit pa na antas ng kabanalan na maaaring makamtan natin. Dahil dito, ang pagkamit ng ganitong mga layunin ay walang hanggan, tulad ng layunin mismo, at hindi ito kailanman naglalagay ng hangganan sa ating pagnanais na makamtan ang mga ito.

Kaya ano ba talaga ang espirituwal na mga layunin? Ito ay ang pagsusumikap na makilala at maunawaan ang puwersa ng Kalikasan na namamahala sa buong sansinukob (kasama tayo) at nagtatakda sa galaw ng lahat ng bagay. Sa pamamagitan ng pagtamo nito, malalaman natin ang isang buhay na hindi saklaw ng panahon o espasyo, at lampas sa ating mga sentido, pangkatawang pag-iral.[KabNgayon,UAYA]

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! May 2009 Issue

Bakit mayroong kahirapan sa mundo at maaari ba nating maiwasan ito? Sa loob ng maraming henerasyon, ang mga tao ay sinubukang mahanap ang mga kasagutan sa mga katanungan. At dahil sila ay patuloy pa rin sa paghahanap hanggang ngayon ay isang patunay na hindi pa rin natagpuan ang kasiya-siyang sagot. Sinubukan ng bawat isa na hanapin ang kanyang sariling mga kasagutan mula sa iba’t-ibang mapagkunan ng impormasyon. Lahat sa atin ay nagkakaroon ng sariling mga pananaw sa mundo, gamit ang mga inaakalang pinaka-maaasahang diskarte bilang gabay. Ang tanong tungkol sa kahulugan ng buhay ay nadagdagan pa ng isang mas global na kawalang-kasiyahan sa pang-araw-araw na paghihirap: Para saan ang ating paghihirap? Sa tanong na ito, hindi tayo naging kontento, kahit na ang mga pang-araw-araw nating mga ninanais ay nagbigay sa atin ng pansamantalang kasiyahan. Kahit na makuha man natin ang ating mga layunin, di magtagal, mararamdaman nating muli ang sama ng loob. Kung tingnan natin ang mga nakaraan, makikita natin ang haba ng panahong ginugugol natin upang makuha ang mga bagay na ninanais, ngunit ang balik ay ang pagtanggap ng katiting lamang na kasiyahan. Sadya bang ganito ang buhay? May paraan ba upang maunawaan natin ang tunay na layunin ng ating paghihinagpis? Ito ang mga bagay na pag-usapan natin ngayon. Kasama na rito ang pagtuklas ng isang uri ng layunin na kayang magbigay ng bawat isa sa atin ng liwanag upang magsilbing gabay sa ating paglalakbay sa mundong ating ginagalawan.

Muli po naming pinapasalamatan kayong lahat na mga naging bahagi ng KPCCenter. Tatlong taon na po ang dumaan mula noong opisyal na binuksan ang mga pintoan ng ating center para sa kapakanan ng mga Filipino na nandito sa bansang Kuwait. Tunay na sa ating pagkakaisa, maraming mga mabubuti at magagandang pangyayari ang ating napagkasunduan. At muli, sa mga bagay na tayo ay magkakaiba, Pag-usapan po natin kung papaano natin ito mapagkakasunduan.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya, Sr.

Tungkol sa Tawhid

Sinabi ng Allah(swt), “Nilikha Ko Lamang ang jinn at ang sangkatauhan upang Ako’y paglingkuran… at sinugo Namin sa lahat ng tao ang isang propeta upang ihatid sa kanila na dapat silang maglingkod kay Allah at umiwas sa al taghut… Ipinag-utos ng inyong Panginoon na Siya lamang ang paglingkuran ninyo, at dapat kayong maging mabait sa inyong mga magulang… Paglingkuran ang Allah at huwag mag-uugnay ng sinuman sa Kanya… Halina, sasabihin ko sa inyo ang ipinagbabawal ng inyong Panginoon; dili iba’t huwag kayong mag-uugnay ng sinuman sa Kanya.”

Sinabi ni Ibn Mas’ud: “Sinumang nagnanais tumiyak sa kalooban ng Propetang Muhammad(saw), isang kaloobang kinintalan ng tatak ng Propeta, hayaang basahin niya ang mga sumusunod na salita ng Allah: ‘Halina, sasabihin ko sa inyo ang ipinagbabawal ng inyong Panginoon, dili iba’t huwag kayong mag-uugnay ng sinuman sa kanya… At iyon ang Aking tuwid na landas.”

Isinalaysay ni Mu’ah Ibn Jabal: “Nasa likuran ako ng Propeta(saw) nang sabihin niya sa akin: “O Mu’adh! Alam mo ba kung ano ang nararapat kay Allah mula sa Kanyang mga nilikha, at ano ang nararapat sa kanila?’ Sumagot ako: ‘Ang Allah at ang Kanyang Propeta ang higit na nakaaalam.’ Nagpatuloy ang Propeta: ‘Ang nararapat sa Allah mula sa Kanyang mga nilikha ay huwag mag-ugnay ng sinuman sa Kanya. Ang nararapat sa kanila ay huwag parusahan ang sinumang tao na hindi nag-uugnay ng sinuman sa Kanya.’ Sinabi ko: ‘O Propeta ng Allah, kung gayon ba ay maihahatid ko ang magandang balita sa mga tao?’ Sumagot siya: ‘Hindi! Huwag mo silang pangakuan kundi’y aasa sila sa pangako at magkukulang ng kanilang paglilingkod sa Kanya’.”

Ang sinundang hadith ay iniulat sa dalawang Sahih.

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! Mar-Apr 2009 Issue

Ang kalagayan ng mga kababaihan sa lipunan ay hindi isang bagong isyu. Ang kasalukuyang kalagayan na naabut nila ay hindi nakamit dahil sa kagandahang-loob ng mga kalalakihan o dahil sa likas na progreso. Sa halip, ito ay sa pamamagitan ng isang mahabang pagpupumiglas at pagpapakasakit ng mga kababaihan lalo na kapag kailangan ng lipunan ang kanyang mga kontribusyon sa trabaho, tulad halibawa noong panahon ng dalawang pandaigdigang digmaan, at nang dumami ang mga pagbabagong pang-teknolohiko.

Bilang kapilas ng lalaki, ang babae ay mahalaga at mayroong pantay na kakayahang makibahagi sa mga pananagutan ng buhay. Taglay ng isang babae ang kadalubhasaang magtimpi at magpahiwatig gayundin ang kapangahasan sa paghahanap ng naiibang talinghaga. Kung ang tadyang ay upang protektahan ang mahahalagang bahagi ng katawan ng lalaki tulad ng kanyang puso, ang babae ay hinugot mula rito. Kaya’t alam na alam ng babae ang kiliti ng isang lalaki, ang lumaya ang puso kahit nakarehas sa tadyang.

Bilang pagkilala ng Women's History Month at ang International Women's Day, ang ating kasalukuyang isyu ay para sa pagpupugay sa ating mga kababaihan. Kung ikaw ay isang babae, maaaring ito ay panahon upang kumuha ng pagkakataon para suriin ang iyong sarili kung nasaang antas ng pamumuhay ang kinatatayuan mo ngayon, at kung ano ang iyong mga karapatan bilang isang babae.

“Bakit ang babae sa tagal ng pagsasama, Tila mas mahirap maintindihan, Parang isang problema na, Sa una kayang-kaya ngunit, Humihirap na sa tagalan.”(kanta ng Sandwich)

Ang mga babae ay nirerespeto, minamahal, inaalagaan. Hindi ito PSP na bubunutin mo lang sa bulsa pag gusto mo nang paglaruan. Hindi ito IPOD na pakikinggan mo lang pag wala ka ng libangan. At hindi ito RED HORSE na pwede mong laklakin hanggang madaling araw. Ang babae, marami mang arte sa katawan, hindi yan gadyet para kolektahin at paglaruan.(Bob Ong)

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! Feb 2009 Issue

Sa panahong ito ng globalisasyon, marami na ang tinanggal sa trabaho at mga pabrikang nagsara. Hindi ito bunga ng katigasan ng ulo ng mga manggagawa. Malinaw na dulot ito ng malupit na pandaigdigang kompetisyon. Katunayan pinalalala pa ito ng kawalan ng magandang solusyon ng gobyerno na proteksyunan ang lokal na kabuhayan laban sa dayuhang kompetisyon. Paghihirap sa buong pamilya ang dulot ng pagkatanggal sa trabaho. Dahil dito, dumarami ang krimen na umuusbong mula sa kahirapan.

Kailan lang naidagdag sa ating vocabulary ang salitang globalisasyon, at wala pang malinaw na konsepto kung ano ito. Akala natin na ang magkabahaging impormasyon, problema, at responsibilidad ay kapaki-pakinabang sa ating lahat. Ngunit sa kasalukuyan krisis pinansyal malinaw na ang globalisasyon ay nagdala lamang sa atin ng mas maraming problema. Bakit ito nangyayari? Dahil kaya sa ating ginagamit ang isang sistema na paurong? Sa halip na matotong gumawa ng tulong-tulong, tayo ay naghahanap ng mga paraan upang sumakop at mang-api sa isa't isa? Ang ganitong diskarte ay nagdala sa atin sa isang nakakalungkot na sitwasyon, at ngayon ang mga lider ng ating mundo ay nagmamadali upang manauli ang kalagayan sa pamamagitan ng pagtatag ng mga polisiyang "Kamotin mo ako at kakamutin rin kita." Gayunman, kahit na ating sundan ang ganitong modelong pang-negosyo, kahit na ihinto natin ang pagsisinungaling sa bawat isa at simulan ang paggawa ng "matapat na negosyo," ito ay hindi pa rin makakatulong. Ang globalisasyon ay nagdala sa atin sa isang punto kung saan tayo ay tulad ng mga bahagi sa ating katawan. Tayo ay naging napaka-konektado na sa isa’t isa kung saan wala ng saysay ang paggawa ng matapat na negosyo at ang paglikha ng makatarungang global na pamahalaan, kung ang hangarin ay para lamang mailigtas ang sariling kapakanan. Gayon pa man, ito ang ating makikita sa mga lider sa ating mundo; ang pag-uusap upang likhain ang isang pinagsamang sistema ng pandaigdigang regulasyon. Sa kasamaang palad, hindi nito malutas ang krisis pang-ekonomiya sa kasalukuyan dahil ang tunay na problema ay ang ating paglabag sa batas ng kalikasan. Ang ating sistema ay hindi lamang dapat nakabatay sa makatarungang mga patakaran, kasunduan at katapatan; dapat din gumana ang mga ito tulad ng mga elemento ng isang sistema na kung saan ating isaalang-alang ang iba na mahalaga tulad ng pagsaalang-alang sa ating mga sarili. Kung tayo ay patuloy sa paggawa ng ating sistema batay sa mga batas na makasarili - kahit na yaong mga taong bukas at matapat, kapag sundin ang patakarang, "Ang inyo ay inyo at ang amin ay amin," ang sistema ay hindi gumagana at tayo ay haharap sa isang mas malaki pang gulo. Dapat nating unawain na ang lahat ay sama-sama, at upang manatili, ang tanging paraan lamang ay matuto ang lahat na alagaan ang kapakanan ng bawat isa. Hangga't hindi pa natin simulang kumilos sa ganitong paraan, ang krisis ay hindi matatapos at ang ating sama-samang paghihirap ay magpapatuloy.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya, Sr.

EDITORYAL, Pag-usapan Po Natin! Jan 2009 Issue

Ang Kaligayahan ay hinahangad nating lahat at pinagsisikapang makamit. Anuman ang ating lahi, edad, kasarian, katayuan sa lipunan, karunungan, relihiyon o pinag-aralan, nais nating lahat na makaranas at magtamasa ng Kaligayahan. Ang mundong ating ginagalawan ay palaging nagtatangkang magbigay sa atin ng kahit na anong bagay na maaaring magdulot sa atin ng Kaligayahan, ngunit aminin na natin, hindi talaga tayo maligaya; mayroong kulang!
Isang online survey ng 28,153 katao sa higit 51 bansa, napag-alaman na habang ang buong mundo ay nangangamba tungkol sa pandaigdigang krisis pinansyal, maraming mga taong pinaalalahanan ang kanilang sarili na ang pera ay hindi maaaring makakabili ng kaligayahan.
Napag-alaman ng Nielsen Happiness Study na sa pandaigdigang kabuuhan, ang mga kababaihan ay higit na masaya kay sa mga lalaki sa 48 ng 51 na mga bansang sinurvey. "Dahil ang mga ito ay higit na masaya sa mga hindi-pang-ekonomiyang dahilan, ang kaligayahan ng mga kababaehan ay mas matibay kahit sa panahon ng krisis," sabi ni Bruce Paul ng Nielsen. Sinabi pa na ... ang mga kalalakihan ay higit na masaya sa pera, habang ang mga kababaihan ay makahanap ng mas malaking kagalakan sa pakikipag-kaibigan at mga relasyon sa kanilang mga anak, mga kasama sa trabaho at mga amo... ang mga kababaehan ay mas optimistic tungkol sa hinaharap ... mas higit na kontento sa kanilang buhay-sekswal.
Ang katotohanang mayroon tayong iisang hangarin na magkamit at magtamasa ng Kaligayahan ay nagsasabi sa atin na ang kaligayahang iyon ay dapat maging bahagi ng ating pang-araw-araw na pamumuhay at ang bawat isa sa atin ay may katuwiran at karapatan sa pagsasaliksik o paghahanap ng Kaligayahan.
Kung pare-pareho nating "mahawahan" (pasiglahin) ang bawat isa sa pamamagitan ng kaligayahan, ang lahat ay magiging 100% masaya. Sabihin mo mang, "Pero hindi ko nararamdaman ang anumang kaligayahan!" Ito ay hindi rason sapagkat kahit na ang iyong ngiti ay pakitang-tao lamang, para sa iba ito ay tunay, dahilan upang maramdaman niya ang higit na kaligayahan, mas higit na kasayahan - at ito ay babalik sa iyo sa pamamagitan ng ibang tao.

Ullessis Ahamad Yusuf Abaya

Editoryal, Pag-usapan Po Natin Magazine, Dec 2008 Issue

Sabi ng mga matanda, “kapag nakakita ka ng buwan na pataob o nakaturo sa lupa ang mukha, ito’y magdadala ng swerte o magandang pasok ng taon, kung ito nama’y pasalok, ito’y nagbabadya ng matinding kahirapan, gyera at salot.” Halos mag-isang linggo nating nasaksihan ang ngumiting buwan, ang dalawang mata ay kumakatawan sa Venus at Jupiter. Marami ang nagsasabi na kaya nangiti ang buwan ay dahil katawa-tawa na ang mga nangyayari sa mundo ngayon, lalong–lalo na sa ating bansa. Kung noong araw ang “joke-joke” ay nakakatawa, ngayon ang “joc-joc” ay nakaka-inis! Kung noong araw ang cha-cha ay may dalang sayaw, ngayon ang “cha-cha” ay may dalang protesta. Kung noon ang melamine ay gamit kapag kumakain, ngayon melamine na ang kinakain. Noon kapag merong diarhea ay dinadala sa doctor, ngayon sa Japan na. Mahirap na talaga espelingin ang m-u-n-d-o ngayon.

Ngunit bakit noong huling laban ni Pacquiao kay dela Hoya, ay tila nakalimutan natin ang mga iyan? Bakit ang lahat ay natutuwa at nagdiwang sa kanyang pagka-panalo? Dahil kaya sa may isang pinoy na kumakatawan sa adhikain ng isang tagumpay? Isang kabayan na may katangian ng isang mandirigmang lumalaban, kahit karamihan ay nagsasabing walang pag-asa?

Marami ang nagdududa sa kakayahan ni Pacman sa laban nitong huli. Kahit sa pustahan, mas pabor sila kay Golden Boy. Ang dahilan - nawalan ng tiwala ang marami sa sariling atin. Hindi pa nila lubos na kilala ang batang GenSan, kaya pala ngumiti na lang ang buwan. Kailangan ng konting repaso kung sino ba talaga si Pacman, ang ‘Pambansang kamao,” at ano ang dala niyang kabutihan para sa ating bayan. Marami ang nagsasabi na si Pacman ay hindi lang pam-pamilya o pang esports pa, kondi pang-pulitika na! Totoo man o hindi, yan ang pag-uusapan natin.

Editoryal, Pag-usapan Po Natin Magazine, Nov 2008 Issue

Pinuri at binati ng mga lider sa Pilipinas ang makasaysayang panalo ni Senador Barack Obama bilang unang “African-American” na pangulo ng Estados Unidos. Agad nagparating ng pagbati si Pangulong Arroyo kay Obama sa pagsasabing ang kanyang panalo ay pagmumulan ng “pag-asa at inspirasyon”, hindi lang ng mga Amerikano kundi sa lahat ng tao sa mundo. Sinubukan ni Pangulong Arroyo na tawagan sa telepono si Obama upang personal nitong batiin subalit hindi niya ito nakausap. Sinabi ni Pangulong Arroyo na umaasa siya na lalong tatatag ang diplomatikong relasyon ng Pilipinas at Amerika sa panalo ni Obama bilang ika-44 na pangulo ng US.

Bagong pangulo, panibagong yugto sa kasaysayn ng US. Binansagang “president for modern times”, ano kaya ang dala niya para sa lahat? Kung isipin natin, libo-libong mga Filipino ang nasa Amerika ngayon, ano ang kanilang magiging buhay sa administrasyong Obama? Pangako at mga panagko at puro mga pangako lang kaya? Siya ang unang itim na pangulo, simula na kaya ito upang ang White House ay magiging Black House?

SA KABILANG DAKO, dumating na tayo sa isang panahon kung saan ang mga kabataan ay naging mas magulo at desperado sa kanilang mga sarili. Walang ibang paraan upang makaalis sa relialidad ng buhay liban sa isang portable mp3 player at makinig ng musika. Nagiging emosyonal sila sa mga sandaling sila’y nakikinig sa mga malungkot na tugtog, at dito ipinanganak ang EMO, mula sa salitang ‘emosyonal’. Pabor ka man o hindi, ngunit maaaring isa sa iyong mga mahal sa buhay; anak, kapatid, pamangkin, ay namumuhay na ngayon bilang ‘emo kid.’ Ano ang maidudulot nito sa kanilang kinabukasan? Papano natin masakyan ang kanilang mga istelo at mga prinsipyo sa buhay?

Bagong pangulo ng amerika. Bagong istelo ng buhay sa mga kabataan. Alin man sa dalawa ang tatangkilkin ng mga tao, tiyak apektado nito ang buong mundo. Pag-sapan po natin.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya, Sr.

Editoryal, Pag-usapan Po Natin Magazine, Oct 2008 Issue

May kasabihang mas lumikha ng ingay ang isang lata na walang laman. Totoo ito. Maraming kababayan natin ang hanggang ingay na lang, puro puna at wala namang maibigay na mas magandang idea. Subukan mong maghain ng isang opinion o paniniwala, uulanin ka ng mga batikos at mga komentaryo. May dalawang uri lamang ng tao dito sa mundo, ang may alam at ang wala. Dahil mas marami ang walang alam kaya siguro maingay ang mundo ngayon.

Tutol sa mga pagbabago, ito ang madalas nating mapansin sa ating mga sarili. Karamihan sa atin ay hindi hilig na subukan ang mga makabagong-likha. Pakiramdam natin mas ligtas tayo sa pamilyar na pamamaraan at ang bago sa tingin natin ay maaaring maging mapanganib. Ito ay hindi lamang sa mga pamamaraan ng trabaho ngunit maging sa mga pagkain, mga ideya, mga damit, mga libangan, at maging sa pulitika. Tulad ng “charter change o cha cha”.

Ang unang pagtatangka ng “charter change” sa ating Saligang Batas ay sa ilalim ng dating pangulong Fidel V. Ramos. Sa hanay ng mga iminungkahing pagbabago kasama ang paghahalili sa isang parlyamentaryong sistema. Marami ang tumututol dito. Nagkaroon ng isang “rally” sa Rizal Park. Tinatayang kalahating milyon ka-tao ang dumalo. Sa ilalim ni dating pangulong Joseph Estrada, nagkaroon ng isang katulad na pagtatangkang baguhin ang saligang-batas. Ang prosesong ito ay may katagang CONCORD o Constitutional Correction for Development. Tulad ng kanyang hinalinhan, ang administratibong Estrada ay inakusahang nagtutulak ng “charter change” para sa kani-kanilang mga sariling interes. Sa ilalim ni Pangulong Arroyo, ito ay itinuturing bilang isang mataas na prority. Hanggang ngayon ay di pa rin tapos ang mga balitaktakan at mga debate.

Tulad ng binanggit ni kabayang Ivan Quiwa, “ang charter change ay hindi solusyon sa lahat ng problema ng bansa… sa usaping politika at ekonomiya, walang "isang sagot". ..Lahat ng panukalang pampulitika at ekonomiya ay may kabutihan at mayroon ding kabayaran na kapalit….bawat benepisyo…may katumbas itong sakripisyo…tulad rin nito ang mga pagbabago sa "exchange rates". Kapag lumalakas ang piso, masaya ang mga importers …subalit apektado ang mga exporters. Apektado din ang mga OFWs dahil bumababa ang halaga ng dolyar…ang “charter change” ay marahil may maidudulot na kabutihan sa ating bansa, subalit ito ay may katumbas na kabayaran. Ganun din kung walang “charter change” na mangyayari.”

Sa demokrasya lahat ng opinion ay mahalaga. Uulan man ng mga batikos at mga komentaryo, sana naman ito’y galing sa mga taong may alam at hindi sa mga taong gumagawa lamang ng ingay, tulad ng isang lata na walang laman.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya

Editoryal, Pag-usapan Po Natin Magazine, Sep 2008 Issue

Ramadan Mubarak! Para sa lahat ng mga Pinoy sa buong Kuwait, lalong-lalo na sa ating mga kababayang mga Muslim. Nawa’y ang ating mga sakripisyo sa buong buwan na ito ay tatanggapin ng ating Maykapal. Paalala lang po sa mga hindi mag-aayuno na huwag po kayong basta-basta na lamang gumawa ng mga bagay na di kanais-nais at makakatawag pansin sa mga nag-aayuno. Respetohin natin ang ating kapwa sa pamamagitan ng pagbigay galang sa mga karapatan na hinihingi ng bawat isa. Alalahanin po natin lagi na tayo ay nasa bansang Kuwait kung saan umiiral ang mga batas Islamiko. Hindi po mapawalang-bisa ang mga batas dahil sa kawalan ng kaalaman ng indibiduwal.

Simula sa September 2008 isyu, bibigyan natin ng pagkakataong maipahayag ang boses ng magkakaibang kalipunan ng ating lahi. Sisimulan natin sa panig ng mga Ilokano, mga Moro, at mga Bisaya. Ibat-ibang kwento at mga paksang higit nating hangaan kapag mas marami ang magpahayag ng kani-kanilang panig. Subaybayan ang inyong sariling kultura at basahin sa inyong sariling wika.

Patuloy nating matunghayan ang pangatlong serye ng Relihiyon at Kultura kung saan tinatalakay ang Iglesia Filipina Independiente. Ang talambuhay ni Padre Aglipay ay makapagbibigay sa atin ng isang malawak na kaalaman tungkol sa kasaysayan ng isang lipunang umangat mula sa pakikipaglaban sa mga kastila.

Sa pagkakataong ito nais ko pong humingi ng paumanhin sa nakaraang August 2008 issue. Isang malaking kamalian sa pagkakaayos ang nangyari at sana’y hinding-hindi na ito mauulit pang muli, Insha Allah. Tuluyan na sanang maibasura ang lahat ng 10,000 copies ng August issue, gayon pa man, tulad ng isinusulong natin lagi, ang lahat ng bagay na di mapagkasunduan ay makukuha sa pag-uusap kaya napag-usapan din kung ano nga ba ang dapat gawin. Paumanhin lang po, at kung meron man kayong ibig iparating sa amin, ang inyong mga puna ay maaari po ninyong i-post sa pagusapanponatin.blogspot.com.

Ullessis Ahmad Yusuf Abaya

Haram at Halal sa Islam

Ang kabatiran sa Halal at Haram ay hindi na lingid sa kaalaman ng tao, noon pa mang sinaunang panahon.

Ganyunpaman ang tao ay nagkaroon ng iba’t-ibang pakahulugan tungkol sa lawak, uri at dahilan ng pagbabawal. Karamihan dito ay bunga ng sinaunang paniniwala, pamahiin at kathang-isip.

Sa ganitong kalagayan ay dumating ang banal na kapayahagang pananampalataya, taglay ang batas at pag-uutos na may kinalaman sa Halal at Haram, upang maitaas ang antas ng sangkatauhan mula sa mga maling paniniwalang kinagisngan tungo sa kagalang-galang na kalalagayan na angkop sa pananatili ng tao.

Ganoon pa man, sa mga naunang kapahayagan (bago ang Islam) ay may mga umiiral na pagbabawal at mga kapahintulutan na pansamantalang isinabatas ayon sa kalalagayan at kapaligiran ng tao.

May mga Haram noon, Halal na ngayon

Ipinagbawal ng Allah ang ilang mabubuting bagay sa mga Israelitas bilang kaparusahan sa kanilang pagiging suwail. Pagkatapos noon ay sinabi nang Propeta Hesus (as) sa mga tao na:

“Ako ay ipinadala upang magpatotoo sa kapahayagang nauna sa akin (Taurat) at gawing makatarungan sa inyo ang ilang bagay na ipinagbawal sa inyo.” [Surah Al Imran 3:50]

At nang marating na ng sangkatauhan ang antas ng kaganapan ng talino, at handa ng tumanggap ng huling kapahayagan mula sa Allah – dumating ang Islam na taglay ang kabuuan, kalawakan at walang hanggang batas (Shari’ah) para sa buong sangkatauhan. At alinsunod sa bagay na ito, matapos maipahayag ng Allah ang pagbabawal sa mga pagkaing di-kanais-nais – sinabi ng Allah:

“Sa araw na ito ay aking ginawang ganap ang inyong relihiyon, at nilubos ang tulong sa inyo, at pinili ang Islam na inyong maging relihiyon.” [Surah Al Maidah 5:3]

Mga panuntunan hinggil sa Halal at Haram

1. Ang hindi mapag-aalinlangang pinagmulan o pinagkunan (Qur’an o Sunnah) ay batayan sa pagpapahintulot sa mga bagay.

2. Ang pagpapahintulot at pagbabawal ay tanging karapatan lamang ng Allah.

3. Ang pagbabawal sa Halal at pagapapahintulot sa Haram, ay katulad ng pagsasagawa ng Shirk.

4. Ang pagbabawal sa mga bagay ay dahilan sa karumihan at kapinsalaan.

5. Ang Halal ay sapat na; at ang Haram ay kalabisan.

6. Anumang bagay na magbibigay daan sa Haram ay maituturing na Haram.

7. Ipinagbabawal ang maling pagsasalarawan sa Haram upang mapalabas na Halal.

8. Ang mabuting layunin ay hindi dahilan upang matanggap ang Haram.

9. Ang mga bagay na nakapagdududa ay dapat iwasan.

10. Ang Haram ay ipinagbabwal sa kanino pa man.

11. Ang mahigpit na pangangailangan ay nagbibigay pahintulot sa pagsasagawa ng Haram.

Editoryal, Pag-usapan Po Natin! Magazine, August 2008 Issue

Habang nasa kasagsagan ng kainitan ang buong Kuwait ay ganon din ang pagtanggap ng Pinoy communities sa ating Pag-usapan Po Natin! Filipino Magazine. Maraming salamat po sa inyong mga tawag, mga text messages, mga emails at mga sulat. Hindi po namin sukat akalain na ganon kainit ang inyong response sa ating unang isyu. Alam po namin na marami pang dapat e-improve ang ating magazine, at makakaasa po kayo na gagawin namin ang lahat ng aming makakaya upang matugunan ang inyong mga kahilingan.

Samantala, sa buwan ng Agosto ay makulay na ginaganap sa buong bansang Pilipinas ang pagdiriwang ng “Buwan ng Wika”. Ano ba talaga ang pambansang wika, at ano ang kahalagahan nito sa ating makabagong panahon? Ang wika ay “nagbubuklod sa mamamayan at kasangkapan sa pag-unlad ng bansa.” Ito ay ginagamit ng tao tungo sa “pakipag-uunawaan sa loob ng isang pamayanan o bansa.” Papano natin mai-uugnay ang bawat isa, mula Apari hanggang Jolo, kung walang mapagkakaisahang wika? Kung salitang banyaga naman ang gagamitin, papano pa mapanatili ang sariling atin kung unti-unti ito kinakalimutan? Napakalaki ang papel na ginagampanan ng Filipino sa pambansang kaunlaran, kung kaya tumulong tayo sa paglinang at pagpapalaganap nito. Magagawa natin ito sa pagiging mapagpaubaya sa isa’t isa. Iwasan natin ang pagkakaroon ng pagkahati-hati at pagkakanya-kanya. Huwag nating kaligtaan na tayo ay iisa at dapat magkaisa sa lahat ng bagay, lalo na sa panahong ito. Kung di man ito marating agad-agad, mas mainam kung ito ay sisimulan sa ating mga sarili. Ang pagkakaroon ng ‘Buwan ng Wika’ ay isa sa maraming paraan upang bigyang daan ang pagkakaunawaan.

Patuloy pa rin po ang ating seryeng Relihiyon at Kultura, kung saan ang layunin ay magkaroon ng mas malawak na impormasyon tungkol sa iba’t-ibang lipunan, mga kaugalian at mga aspitong pang-relihiyon tungo sa pagkakaunawaan at respito sa isat-isa. Sa isyung ito ating matutunghayan ang tungkol sa Iglesia Ni Cristo.

Muli po naming kayong inaanyayahan na sumulat ng mga akda para sa ating monthly magazine. Wala po kayong dapat na alalahanin. Ang magasing ito ay para sa atin na mga Pinoy OFWs. Ang pinag-uusapan dito ay tungkol sa ating lahi at kultura, at mga karanasan habang nandirito tayo sa bansang Kuwait. Huwag nyo nang alalahanin pa ang mga grammar at mga spelling. As long as mabasa ito at maunawaan ng nagbabasa, sapat na upang mabahagian nyo kami ng anumang mayroon kang nalalaman. Kaya magpadala na at makipagtulungan.

Editoryal, Pag-usapan Po Natin! Magazine, July 2008 Issue

Isa na namang taon ang nakalipas para sa KPCCenter. Halos di na naming namalayan ang paglipas ng panahon, at kami ay nagagalak at muli nating narating ang panibagong taon mula noong opisyal na binuksan ang pintuan ng center na ito.

Sadyang mahirap simulan ang mga bagay-bagay lalo na kung iilan lang kayo na gagawa nito at napakalaki ang proyekto. Noong nag-simulang tumanggap ng mga panauhin ang ating center, halong saya at lungkot ang nadarama ng karamihan habang napapansin ang mga kakulangan at mga dapat gawin. Sadyang sinusubukan ang kakayahan ng bawat isa, at maraming pagkakataong napatunayan na tanging pananalig sa Pinakamahabaging Diyos ang nagpapatibay ng aming mga kalooban.

Maraming pumupuri ngunit mas marami ang pumupuna. Mula sa lahat ng panig, nakita namin ang ibat-ibang anyo ng paninira. Ngunit sa kabilang dako, may iilang individual na nagbibigay ng pag-asa; pinagtitibay ang aming mga sarili; mga taong punong-puno ng paniniwala na malayo ang mararating ng center na ito alang-alang sa kapakanan ng bawat isa, lalo na sa pamayanang Pilipino at mga Moro dito sa Kuwait.

Di lingid sa lahat ang pagsisikap ng bawat isa sa amin dito upang maitaguyod ang mga layunin ng KPCCenter. Nangunguna na dito ang aming Executive Director, na kung saan ang bawat isa sa amin ay sa kanya kumukuha ng lakas, pagtitiwala, at pag-asa. Naging bantog sa amin ang mga katagang “kung di kayang tumakbo, lumakad tayo, at kung di kayang lumakad, gumapang tayo, ngunit sikapin nating nananatiling gumagalaw.” Dalawang taon na at napapatunayan naming tumatakbo pa rin kaming lahat.

Sa pagkakataong ito, sa pamamagitan ng ating Pagusapan po natin… monthly magazine, nais po naming pasasalamatan ang lahat ng mga taong naging bahagi na ng ating center. Sa mga taong sa umpisa pa lamang ay wala ng tiwala sa KPCCenter na tatagal ng iilang buwan lamang, nagpapasalamat din po kami sa inyo at natotonan namin ang maging maingat sa bawat galaw na aming gagawin. Ang inyong mga puna at mga kritiks ang siyang naging gabay sa aming pag-iwas tungo sa kapahamakan, at dahilang marami sa panig ninyo ang nagkaroon na ngayon ng titiwala sa ating center. Oo, dalawang taon pa lang ang nakalipas, at maraming pang maaaring maganap at mangyayari. Ngunit kung tayong lahat ay magtutulongtulongan, maraming MABUBUTING magaganap at MAGAGANDANG mangyayari sa ating pagkakaisa. At sa mga bagay na tayo ay magkaiba, pag-usapan po natin kung papano natin ito mapagkasunduan.

Mabuhay KPCCenter! Sa pamamagitan mo, kami ay nagkakakilakilala.

Mga Lumang Simbahan ng Bohol

(pics from kariktan)

Bilar, Bohol

Loboc, Bohol

(pics from kariktan)